خبر هنوز تازه است. امشب به سوالی که در این تب و تاب به سکوت گذشت فکر می کنم: "چرا به این نقطه رسیدیم؟ ما که 8 سال پیش شهر را با خنده و شورمان پر کرده بودیم چرا امروز خیابانها را باید به سیاهپوشان موتورسوار واگذار کنیم؟"

اگر از تقلبات و رای سازی ها بگذریم، این رای زیاد به احمدی نژاد، اعتراض شدید و کور فقر و محرومیت به این شکاف بزرگ طبقاتی نیست؟ احمدی نژاد با شعار مخالفت با ثروت اندوزی به میدان آمد و رای های دوردست ترین شهرهای کوچک را هم از آن خود کرد.

شاید تجربه ی بسیاری از مردم از اصلاحات جز دغدغه ی لوکس روشنفکرانه "دیگران" نبود. این همان چیزی بود که انحصارطلبان می خواستند و سالها رویش کار کردند. عقیم شدن اصلاحات یعنی اصلاحات را از زندگی مردم بیرون کشیدن و در ستون روزنامه ها و محفل ها و سخنرانی ها محدود کردن.

امروز چاره ای نیست جز ادامه ی تلاش و همکاری جمعی. بدون شک مدتی طول خواهد کشید تا رای دهندگان، دوباره خالی ماندن سفره هایشان را باور کنند. فکر نمی کنم تا آن روز دیر باشد. سوال اینجاست که آنوقت چه خواهد شد؟ آیا راه بهتری نمودار خواهد شد؟
یک نگرانی دیگر هم این است که موضوع فشارهای بین المللی بر سر سلاح های اتمی چگونه پیش خواهد رفت؟ تا امروز هم دیگرانی بجز "دولت اصلاحات" مذاکرات را در دست داشتند، اما قدرت گرفتن و یکپارچه شدن انحصارطلبان نمی تواند بی تاثیر باشد.