هضم خبرها و بخصوص موضع گیری های ضد و نقیض از داخل کشور، برای همچون منی در خارج نشسته اصلا ساده نیست. از یک طرف می خوانم و می شنوم که دسته های نظامی ها و شبه نظامی های سیاه پوش و سبزپوش با موتورهایشان از حالا در خیابانها جولان می دهند و تهدید می کنند. و عده ای مطمئن هستند که اگر رفسنجانی بیاید لااقل از چنین جو ترور و وحشت نجات پیدا می کنند. از این رای دادن راضی نیستند ولی مطمئن هستند که رفسنجانی بهتر است.
جوانانی مضطرب. حتی وقت آن را ندارند که بپرسند چرا به این نقطه رسیدیم؟ ما که 8 سال پیش خیابانهای شهر را با خنده و شورمان پر کرده بودیم چرا امروز خیابانها را باید به سیاهپوشان موتورسوار واگذار کنیم؟ گویی فقط می خواهند که زودتر از این نقطه ی وحشت دور شوند. حق هم دارند. اما کاش آب ها که از آسیاب افتاد به فکر این پرسشها هم باشند.

از طرف دیگر کسانی مانند شیرین عبادی و فریبرز رئیس دانا و محمد ملکی و بسیاری هم ایستاده اند. آنها هم در ایران زندگی می کنند. آنها اتفاقا شاید جزو کسانی باشند که بیشترین هزینه ها را داده اند و خواهند داد، چرا که هیچ رابطه ای با قدرت حاکم نداشته اند. آنها می گویند که این بازی ست که حکومت با روان مردم می کند برای رسیدن به حداکثر تعداد شرکت کننده.

از میان این همه اخبار برداشتم اینست که موضوع به این سادگی نیست. در دنیای بسته ی سیاسی در کشوری مثل ایران، گاهی حسی درونی و شامه آدمی به کمک برداشتهای منطقی می آید. حسی به من می گوید که جنگ روانی از طرف اصلاح طلبان حکومتی هم در جریان است. مثلا سکوتی عجیب درباره ی سالم بودن انتخابات هفته ی پیش. مثلا از مطرح کردن اینکه ما بطور مشروط به رفسنجانی رای می دهیم. بی آنکه معلوم کنند این مشروط بودن اولا هیچگاه دو طرفه اعلام نشده است و در ضمن ضامن اجرایی ش چیست؟ فردا مسئول این وعده و وعیدهای آقای رضا خاتمی و یارانش کیست؟ اصلا مردم که از سر استیصال رای می دهند چطور می توانند شرط و شروط بگذارند؟ و چراهای بسیار دیگر ...

اما من در خیابانهای شهر نیستم. من همه چیز را از از فیلتر سایت و وبلاگ و روزنامه می بینم. برداشت های من شخصی است.
امیدوارم مردم ما فردا بهترین تصمیم را بگیرند.
اما یک چیز تغییر نخواهند کرد وآن اینکه همه ی ما سرنوشت مشترکی داریم. سرنوشت ما را آدرس پستی ما معلوم نمی کند. وقتی که از سرنوشت مشترک حرف می زنم، منظورم آن روح مشترک همه ی ماست.

وقتی که روزی مجبور به ترک دیار می شوی بی آنکه خودت خواسته باشی، آن روز، سرنوشت تو شریک با آنچه بوده که در کشورت و بر مردم می گذشته است.

هفته ی پیش نوشتم که من نه به رای جمعه که به شنبه ی تلاش و همدلی فکر می کنم.

من به انتخاب مردم آزادیخواه که در جستجوی راهی بهتر هستند احترام می گذارم. چه رای بدهند چه نه.
به امید روزهای بهتر. به امید روزهای آرامتر که بدون عصبانیت و بغض و توهین های مستقیم و غیر مستقیم، با هم شاید بتوانیم چرایی این روزهای دشوار را پیدا کنیم.