حرف زیادی برای نوشتن نیست. گویا بیشتر، وقت خواندن و فکر کردن باشد. در بعضی وبلاگ ها هم که برای خواندن می روم، آتش خشم است و استیصال و آزردگی. بسیار هم بر سر خارج ماندگان که من هم از آن دسته هستم واژه های آتشین می بارند. بوس وبغل و دوست دختر و سونا و ماشین آخرین سیستم و ویسکی و رفاه و ...
کجا بودی ... دیدی ؟ ... فرار کردی ... حق نداری ... اجازه نداری ... نباید ... باید...
اعتراف می کنم که بسیاری از صفحه ها را با دلی تنگ می بندم. می دانم که روزها خواهد گذشت و دوباره وقت مهربانی ها و همفکری ها و همکاری ها می رسد. اگر هنوز دغدغه بر سرجایشان باشند، که حتما خواهند بود.

و من هنوز نمی دانم چرا از اصلاح طلبان نمی پرسند چه کردید که دو بار رای 20 و 22 میلیونی را به اینجا کشاندید؟ من که در هیچ کجا این سوال را ندیدم.
می توان فرض کرد که تمام این وبلاگستان ضربدر 10 به معین رای می دادند. دوستان، باز هم بیشتر از یک میلیون رای نمی شد. با آن یک میلیون اضافی هم باز آقای معین سوم می شد. به این آمار نهایی نگاه کنید.
چرا کسی نمی پرسد که 22 میلیون رای به اصلاح طلبان کجا و 5-4 میلیون رای به معین کجا؟ چه کسی مقصر است؟

من نوشتم که بدون شک همه ی آنها که رای نمی دهند، دغدغه ی مردم سالاری ندارند. اما این آزردگی ها را بر سر هم نریزیم.
این روزها روزهای سختی ست. برای آنانکه در جستجوی راهی به بیرون از این سنگلاخ تاریخی اند. چه رای داده، چه رای نداده.

------------
خواستم یادآوری کوچکی هم کرده باشم که قول داده بودم مطلب «جایگاه و نقش زنان در اولین تمدن انسانی (تمدن سومری)» را در اینجا بگذارم. با دوستان سایت «زنان ایران» صحبت کردیم. قرار شد آن را بصورت مقاله ای در آن سایت بگذاریم که خواننده ی بیشتری دارد و همگانی است. 95 % مقاله آماده است. منتظرم تا این روزهای پرالتهاب بگذرند تا برای دوستان بفرستم.
این پست را اصلا برای نوشتن این مطلب آخر آغاز کرده بودم !