نتایج انتخابات را همه دنبال کرده ایم و دنبال می کنیم.

فکر می کنم مدتی که از هیجان و التهاب یا افسردگی پس از انتخابات بگذرد، فرصت هست که درباره ی جبهه ی دموکراسی خواهی که تمام ایرانیان خواهان یک نظام مردم سالار را در بر بگیرد و گفتمان ملی رفراندوم برای تغییر قانون اساسی منتنی بر حقوق بشر (طرح مهرانگیز کار، ناصر زرافشان و دکتر ملکی) گفتگو کرد.
به نظر من این گفتمان هم برای آنها که رای ندادند و هم آنها که با امید باز ماندن روزنه ها به معین رای دادند، پذیرفتنی باشد. شاید اتفاقا نقطه ی قوت این جبهه و گفتمان اگر پا بگیرد همان دوری از ساختار قدرت است که مردم اطمینانی به آن ندارند.
معین و اصلاح طلبان حکومتی فرصت این را داشتنند تا پس از حکم حکومتی رهبری، صحنه ی سیاسی را به درون مردم بکشانند. موضع کسانی مثل شیرین عبادی و سیمین بهبهانی و ناصر زرافشان این فرصت را بیشتر و بیشتر فراهم کرده بود. متاسفانه آنها ترجیح دادند در درون قدرت، فعالیت را دنبال کنند.

من فکر می کنم حالا دیگر دغدغه های مشترکی که در پست قبلی هم به آن اشاره کردم است و تلاش مشترک ما.
هیجان هست، التهاب و افسردگی هم بیگمان هست. اما اینها گذرا هستند. مهم آن است که کار تلاش برای دموکراسی ادامه دارد. دست در دست هم.