من خطابم به همه نیست. نه همه ی آنها که رای می دهند جیره خوار رژیم هستند و آدمهایی که دنبال منافعشان باشند و نه همه ی آنها که رای نمی دهند خواهان دموکراسی و آزادی و مردم سالاری.
از کسانی که رای می دهند، هستند کسانی که حتی در یک رفراندوم میان مردم سالاری و انحصارطلبی به دومی گرایش دارند. هستند کسانی که رای دادن را برای حفظ منافعشان انتخاب می کنند.
در میان آنها هم که رای نمی دهند هستند کسانی که حتی اگر به مجلس مردم سالار هم راه پیدا کنند آنجا را نه مکان قانونگذاری و جلوه اراده ی مردم که تریبون افشاگری می دانند و نه بیشتر. و باز هم از میان آنها که رای نمی دهند هستند کسانی که فقط می خواهند بار دیگر در چرخه ی دیکتانوری دوری تازه بزنند و دغدغه، مردم سالاری نیست.

موضوع نوشته ام آنانی ست که دغدغه ی پیشرفت جنبش اصلاحات را حتی اگر شده اندکی دارند. یا آنانکه می بینند که رای ندادن در انتخابات شوراها و مجلس هفتم به بسته تر شدن فضا انجامید و نه ضرورتا به آن جرقه های جادویی که بسیاری در انتظارش نشسته اند. پس راهی دیگر می جویند. به دنبال حداقل ها هستند تا شاید روزنه ای باز بماند که بشود کار کرد.

من فکر می کنم شرایط ما، شرایط ساده ای نیست و برعکس، بسیارهم پیچیده است. طبیعی ست که هرکس که دغدغه ی مردم سالاری و دموکراسی دارد راهی را انتخاب کند.
من پیش از این هم نوشتم که رای نخواهم داد و هنوز هم دلیلی برای عوض شدن نظرم پیدا نکرده ام. اما فکر می کنم شاید دیگری، از راه رای دادن می خواهد به آنچه دغدغه ی من هم هست برسیم. یا لااقل فکر می کند فضا از آنچه بسته تر است شاید نشود.
به نظر من باید به نظر هم، احترام بگذاریم. روز شنبه همین پس فرداست. کار مشترک و تلاش مشترک ما صرف نظر از این رای داده ایم یا نه، ادامه خواهد داشت. ما سرنوشت مشترکی داریم. روز جمعه پایان تلاش مشترک ما نیست. تازه آغاز کار است. صرف نظر از اینکه چه کسی رئیس جمهور شود.
بی پرده بگویم، من بیشتر به شنبه و روزهای بعد فکر می کنم، تا فردا جمعه، روز رای گیری. به نظرات هم احترام بگذاریم.