ما را به جاي زرافشان زنداني کنيد! نامه گروهي از نويسندگان و آزادي خواهان به رئيس قوه قضائيه
----------
امشب تصمیم گرفته بودم که بحث تمدن سومری و جایگاه زنان را در روند تغییر و تکامل جوامع اولیه پی بگیرم. تمام روز را هم در کنار کار روزانه، موضوع را در ذهنم پرورانده بودم. اما خوب، ساده نیست وقتی که صفحه مونیتور خانه با نگرانی ها درباره ی وضع جسمانی وکیل و روشنفکر مبارز ناصر زرافشان روشن می شود.
حالا در میان خبرها «بمب گذاری» هم اضافه شده است. پیک نت می گوید که سرنخ این جریان در میان سپاه پاسداران است. رفقای قالیباف. برای نظامی کردن فضای انتخابات و پس از آن.
اما در پس بمب گذاری های اهواز شاید موضوع از این هم پیچیده تر باشد. باید منتظر بود جزئیات آن منتشر شود تا قضاوتی کرد. حالا که فقط نگرانی است وبی اطلاعی.
میلیاردها تومان خرج انتخابات می شود. فراموش نکنیم که این تومان های خرج شده از فردای پس از انتخابات، باید از جیب نه چندان پر مردم معمولی به حسابهای بانکی برگردند.
از عکسهای منتشر شده ی ستادهای تبلیغاتی نمی نویسم، که خواننده ی این وبلاگ بی گمان پیش از آمدن به اینجا آنها را دیده و انگشت حیرت به دهان گرفته است.

امیدوارم بتوانم در پست بعدی مطلب تاریخی خودم را پی بگیرم. بارها دیده ام که در تظاهرات دانشجویان و بویژه زنان شعار «آگاهی» جای خاصی دارد و در همه جا در دست جوانهاست. سپاس بر او که چنین ایده ای را داده است و سپاس بر او که چنین شعاری را در دست می گیرد.
تمام دغدغه ی من هم برای ادامه ی این مطلب و مانند آن (مثل موضوع خودکامگی) همین است. نه «آگاه کردن»، که ادعای بزرگی ست، بلکه بیشتر مطلبی را با هم پی گرفتن و به جایی رساندن. تا شاید باعث شود علاقمندی دنباله ی مطلب را خودش بگیرد و بیشتر بکاود.