این روزها درباره انتخابات و شرکت کردن یا نکردن در آن، همه جا می نویسند. من فکر می کنم بیشتر از آنچه باید در یک وبلاگ نوشت، در اینجا نوشته ام. ترجیح می دهم کم کم درباره اندیشه ها و موضوع های کلی تری که در ذهنم می گذرد بنویسم. چیزی که برای آن این وبلاگ را به راه انداخته ام.

اما با این حال اگر این یادداشت را هم در رابطه ای هر چند کوچک با انتخابات می بینید، منظور اصلی من این نبوده است.

یکی از نقش های مهم روزنامه های دوران مشروطه و پس از آن ساده تر شدن زبان نوشتاری و بیرون آمدن از نثر پیچیده درباری بود. اما نقش مهم دیگری که آن روزنامه ها داشتند موضوع "نقد قدرت" بود. دیگر از آن زمان به بعد - تا حدود زیادی تحت تاثیر اندیشه های آزادیخواهانه و تجددگرایانه - منظور اصلی نویسندگان روزنامه ها آگاهی دادن به مردم بود از آنچه در بطن اجتماع می گذرد.

پس از دوم خرداد به دلیل نبودن فضای آزاد برای فعالیت حزبی، بسیاری از نشریات دوم خردادی عملا بصورت ارگان های این یا آن تشکل اصلاح طلب در آمده بودند. اما در همان زمان هم بودند نشریاتی مثل «پیام امروز» که به نقش بی طرفانه و مستقل خودشان آگاهی داشتند و سعی کردند که در همان جایگاه خودشان بعنوان شاخک های آگاهی اجتماعی بمانند.

امروز اما پس از 8 سال که از دوم خرداد می گذرد و قاعدتا باید به شناخت عمیق تری از جایگاه مطبوعات رسیده باشیم، متاسفانه تعداد زیادی از مطبوعات بیشتر و بیشتر در نهادهای قدرت یا نزدیک به قدرت تنیده می شوند. باز هم جای تاسف دارد که بسیاری از گردانندگان و نویسندگان این نشریات، جوانان علاقمند و پرشور هستند و نه بازیگران سالخورده و منفعت طلب. من بویژه وقتی که روزنامه های اقبال و شرق را می خوانم بسیار افسوس می خورم و احساس نگرانی می کنم، نه برای اینکه چرا از معین دفاع می کنند بلکه بیشتر برای اینکه از نقش روزنامه نگاری مدرن و حرفه ای جدا می شوند.

اینطور تنیده شدن در نهادهای قدرت یا در پی دستیابی به قدرت، توانایی نقد را از این نشریات گرفته است و می گیرد. مثلا در گیر ودار این انتخابات، وظیفه ی اصلی یک روزنامه که می خواهد حرفه ای عمل کند، بررسی و آگاهی دادن از روند انتخابات، واکنش های مردم و بررسی و آگاهی دادن از کسانی است - از محافظه کار و اصلاح طلب - که روزانه میلیونها تومان خرج وعده و وعیدهای انتخاباتی می کنند. یکی از کارهای مهم روزنامه نگاران می تواند این باشد که وعده و وعیدها را با امکانت قانونی موجود و با اصول بدیهی اقتصادی به مقایسه بگذارند و نشان بدهند که آن وعده آیا اصولا انجام شدنی هست یا نه. و اگر انجام شود چه تاثیرات اقتصادی و اجتماعی خواهد داشت.

دوستان روزنامه نگار حتما می دانند که وظیفه و نقش آنها درست کردن یک ناجی و مردم را به دنبال او انداختن نیست. یعنی فکر می کنم دوره ی این کار تمام شده باشد چرا که بارها امتحان کردیم و به مقصد حتی نزدیک هم نشدیم.

صرف نظر از اینکه چه کسی انتخاب شود، زندگی اجتماعی و سیاسی جریان دارد. به نظر من باید سعی کرد مستقل ماند و دید انتقادی را از دست نداد.

و باز صرف نظر از اینکه مردم در این اننخابات شرکت می کنند یا نه، دوستان ما باید تصمیم بگیرند که آیا می خواهند روزنامه نگار باشند یا نه. این کاری که امروز بسیاری از آنها در مقالات و نوشته ها و انتخاب سرتیترها و عکس ها می کنند با روزنامه نگاری مستقل فاصله بسیاری دارد. مشکل اینجاست که صرف نظر از نتیجه ی انتخابات، در آینده چالش های سیاسی و اجتماعی و بالا و پایینهای بزرگی خواهد بود که برای مورد باور مردم بودن بهتر است که به همان نقش اطلاع رسانی بیطرفانه تکیه کرد. بگذاریم در فردای انتخابات هم که بزودی می رسد مردم به آنچه ما می نویسیم اطمینان کنند.