اینروزها بحث های انتخاباتی داغ شده است و یا شاید بهتر است بگوییم تند. در محیط نه چندان دوستانه ی وبلاگ ها هم این هیزمی شده است بر آتش های دیرینه.

اما بطور کلی از یک طرف بحث این است که نباید تسلیم حکم حکومتی شد و حالا که کار به "لطف حاکم" رسیده است نباید به این تن در داد. در این انتخابات از ابتدا هم که کاندیداهای مردم اجازه ی شرکت نداشته اند. حالا یا یکی دو تا زن بوده اند و خودی و غیر خودی فرق نمی کرده است و اصلا همان زن بودنشان نشانه ی عدم صلاحیت !!! است و یا از مردان هم که فقط خودی های حلقه ی قدرت اجازه ی شرکت داشته اند.

از طرف دیگر هم اینکه سیاست هنر تبدیل فرصت ها به امکانات است یا بر عکس، بستگی به اینکه چه تعریفی از فرصت و امکانات داشته باشیم.

بحث محوری کتاب "مشروطه ایرانی" بهم ریختن مفاهیم و قربانی کردن واقعیت ها در پای "مصالح" سیاسی و اجتماعی است. نمونه ی آنهم مستشارالدوله که قانون سکولار فرانسه را به ایران آورده بود و برای جا انداختن آن و رفع مقاومت روحانیون، بند بند آن را با آیه های قرآن مقایسه می کرد و تازه نتیجه می گرفت که بسیاری از این قوانین از قرآن و آموزشهای اسلامی گرفته شده است !
و آنقدر گفته شد تا اصولا مفاهیم و اصول مشروطه در ذهن خود روشنفکران و مردم هم بهم ریخت. هیچگاه نتوانستیم تعریفی از ریشه های نظری و اجتماعی خردگرایی و جامعه ی مدنی آنچنان که در غرب پدید آمده بود بدست بدهیم. هنوز مفهموم ناروشن "جامعه ی مدنی اسلامی" در ذهن خیلی از نواندیشان ما خوش منظر جلوه می کند.

نگرانی من در اینجاست که امروز هم در پی مخدوش کردن مفاهیم جامعه مدنی و "حکم حکومتی" هستیم. به نظر من دو حالت دارد:
اگر آقای معین بر کاندیدایی خود بماند باید بپذیریم که حکم حکومتی بخشی از ابزار قانونی کشور ماست صرف نظر از اینکه به نفع جناح ما باشد یا نباشد. در اینصورت ما تعریف درستی از جامعه مدنی نداریم چرا که ماهیت "حکم حکومتی" بر ضد حقوق مدنی شهروندان است. و در این شرایط چگونه می خواهیم گفتمان جامعه ی مدنی را پیش ببریم؟ اگر امروز به حکم حکومتی - چون به نفع ماست - گردن بگذاریم فردا هم در قدم به قدم آن اصلاحاتی که وعده اش را می دهیم با همین احکام حکومتی مستقیم و غیر مستقیم روبه رو هستیم.

حالت دوم اینست که ما به این سیاست های خودکامگی نه بگوییم. قدمی از "زمزمه ها و گلایه های کمرنگ" اصلاح طلبان حکومتی و بخصوص آقای خاتمی پیشتر بگذاریم و انحصارطلبان را به چالش افکار عمومی دعوت کنیم. تجربه ی تاریخی نشان داده است که همه چیز را فدای "مصالح" امروز کردن نه در کوتاه مدت نتیجه می دهد - که در این 8 سال هم نداد - و نه در دراز مدت کمکی به مردم می کند.
به نظر من شرکت اصلاح طلبان حکومتی در انتخابات، شرکت در بازی نامعلومی است که قوانین آن را مردم و حقوق شهروندی آنان تعیین نکرده اند.
من فکر نمی کنم آقای معین به ریاست جمهوری برسد ولی اگر هم اینطور بشود فقط افتادن در سراشیبی منافع انحصارطلبان است.