اگر حوصله ی خواندن بخش بخش مقاله ی "نگاهی دوباره به سفرنامه ها" را ندارید، در این صفحه ی سایت گویا هم منتشر شده که شاید خواندنش راحت تر باشد.
----------
دو سه نکته ای که از ذهنم گذشت:
انتخاب آزاد حق طبیعی مردمی است که می خواهند سرنوشت کشورشان را تعیین کنند.
اینکه شورای نگهبان با اعلامیه ای کسی را حذف کند یا رهبر در یادداشتی کسی را تایید، بیشتر از هر چیز توهین به مردم و شخصیت و خرد جمعی آنهاست.

سرفصل روزنامه ها و سایت های اینترنتی را می خوانم. اطلاعیه اتحاد جمهوریخواهان منتشر شده است که تحریم سراسری کنیم. بحث بر سر شرکت در انتخابات نیست. من نظرم را پیش از این نوشته ام. موضوع اینست که چرا نباید کمی صبر کرد تا از تمامی نمایش با خبر شد؟
حالا دنباله ی اخم و عصبانیت سایت ها و روزنامه های طرفدار اصلاح طلبان حکومتی چیست؟ تقدیر از رهبر بخاطر میانجیگری بین جناح ها؟ که مثلا آقای شکوری راد رئیس ستاد انتخاباتی آقای معین بگوید: "چنين اقدامي از جانب مقام معظم رهبري كه بر شوراي نگهبان اشراف دارد و اعضاي شوراي نگهبان مستقيم يا غيرمستقيم منصوب از طرف ايشان هستند امري طبيعي در چارچوب قانون و در جهت اصلاح روند انتخابات و استراتژي مشاركت حداكثري مردم در آن است و بايد از آن استقبال نمايند."
که این، نه امری "طبیعی" است، نه در جهت "اصلاح انتخابات" است و نه رای دادن مردم (حتی در صورت انجام آن) به مشارکتی مدنی خواهد انجامید چرا که این "حکم های حکومتی" جایی برای مشارکت مردمی قائل نیست.
و دنباله ی اطلاعیه ها و مقالات از سر عجله نوشته شده چیست؟ شرکت فعال؟
بدون شک تایید دوباره ی اصلاح طلبان حکومتی توسط رهبر از فشار افکار عمومی مردم نبوده است. فشار افکار عمومی ار کشوری مثل ایران امکان ظاهرشدن 24 ساعته را ندارد. برای همین تعجب می کنم که چه با عجله خوشحال می شویم که دیگر مهر ابطال بر انتخابات خورد - بدون اینکه فکر کنیم که شرکت نکردن مردم در انتخابات شوراها یا مجلس هفتم ضرورتا به جنبش مدنی مردم نیانجامید. و یا چه زود عصبانی می شویم که با حذف کاندیدای ما "آزادی انتخابات" مخدوش شد!

با آمدن رفسنجانی و بخصوص با حمایت های ضمنی اتحادیه اروپا تصور نمی کنم کسی جز او انتخاب شود. شاید منظور اینست که کاندیدای اصلاح طلبان حکومتی در یک به اصطلاح انتخابات شکست بخورد تا رد صلاحیت. اینطور از نظر بین المللی هم گویا قابل قبول تر باشد.

تمام نکته در اینجاست که در نبود یک جنبش مردمی، این رویدادها از جنس همان تسویه حسابهای درونی است. چیزی از جنس نامه کروبی به رفسنجانی. و برای همین کمی خودداری و آرامش شاید عاقلانه تر باشد.