وقتی که لحن نامه های ارسالی به رئیس قوه قضائیه برای آزادی یک وبلاگ نویس را می بینم، نمی توانم تاسف خودم را در اینجا نیاورم. اگر این لحن را مادر یا پدری یا برادر و خواهری دردمند در نامه ی خودش بنویسد بیگمان کسی را جای آن نیست که چون و چرا کند. ولی وقتی که کسی می خواهد این روش عجز و لابه را به صحنه ی جنبش اجتماعی بکشاند، جای بسی تاسف دارد. دوستانی که حرف از جامعه ی مدنی می زنند، الفبای جامعه ی مدنی و حقوق شهروندی از این التماس ها جداست و هیچ نقطه ی مشترکی با هم ندارند. اگر هم هدفتان تلاش برای رسیدن به جامعه ی مدنی است که با روش عریضه نویسی نمی توان به آن رسید.
ضمنا آقای شاهرودی در روزهای اول انتصابش به ریاست قوه ی قضائیه که چند سال از آن می گذرد گفت: "ویرانه ای را تحویل می گیرم ...". کارنامه ی آقای شاهرودی در آباد کردن این ویرانه چه بوده است؟ به نظر نمی آید کارنامه ی روشنی باشد که همین نامه ی شما گواه همین است.
--------------

در شرایطی که کشور ما درباره ی تاسیسات اتمی زیر فشارهای بین المللی قرار دارد و تلاش می کنند که پای پرونده ی ایران را به شورای امنیت بکشانند و شرایط نامعلومی را برای کشور ما بوجود بیاورند، باید کسانی هم در بالاترین ارگانهای حکومتی باشند که با حرفها و موضع گیری هایشان خوراک مناسب را فراهم بیاورند. بدون اینکه در نظر بگیرند که دود این موضع گیری ها در درجه ی اول به چشم مردم خواهد رفت. وقتی که وزیر دفاع می گوید که " هر ایرانی یک موشک شهاب 3 است ..." من مطمئن نیستم که ایشان پیامدهای این حرف را هم سنجیده باشد. تلاش و مبارزه ی اجتماعی برای اینکه سیاست های کشور در دست نهادهای انتخابی و پاسخگو به مردم باشد، برای همین است که کلمه ای و موضع گیریی عنوان نشود که با منافع مردم و کشور خوانایی نداشته باشد.

این روزها در مطبوعات و سایت های آمریکایی صحبت از مقاله ای است که در یکی از نشریات رسمی حکومتی (شاید سپاه پاسداران) درباره ی تهدید اتمی منتشر شده است. عنوان مقاله این است: "استفاده از دانش الکترونیک برای تعیین سرنوشت جنگ های آینده".
موضوع اینجاست که در این مقاله آمده است: "وقتی که شما در شبکه ی مخابراتی و ارتباطی دشمن اختلال ایجاد کنید، می توانید مرکز فرماندهی و تصمیم گیری دشمن را هم از کار بیاندازید. بیشتر از این، وقتی که شما فرماندهی عالی نظامی آن کشور را بوسیله ی از کار انداختن شبکه ی مخابراتی و ارتباطی از کار انداخته باشید، شما در واقع همه ی امور آن کشور را از کار انداخته اید. اگر کشورهای صنعتی جهان نتوانند خودشان را در مقابل حملات الکترونیکی مجهز کنند، در عرض چند سال از دور خارج خواهند شد. ...".

موضوع اصلی مقاله درباره ی از کار انداختن تاسیسات مهم کشورها بوسیله ی پالس های پر قدرت الکترومغناطیسی است. شیوه ی این کار هم در تئوری و به زبان ساده این است که یک بمب اتمی را با موشک های دوربرد به جو زمین روی منطقه ی مورد نظر می فرستند و درآنجا بمب را منفجر می کنند. انفجار بمب اتمی باعث فرستاده شدن پالس های الکترومغناطیسی با شدت زیاد می شود. از آنجایی که فرکانس این امواج زیاد بالا نیست (یعنی طول موج آنها بلند است) می توانند تاسیسات مهم کشوری مثل شبکه های برق، تلفن و مخابرات را کاملا از کار بیاندازند بطوری که تا مدتهای طولانی قابل تعمیر نباشند. تصور اینکه چه فاجعه ی انسانی چنین کاری می تواند ایجاد کند مشکل نیست. از آنجایی که انفجار در جو انجام می شود برد این پالس ها در مقیاس قاره ای و بسیار پهناور است.

مدتهاست که مقامات حکومتی از موشک های شهاب 3 صحبت می کنند و با این سری مقالات دیگر باید سناریوی بی مسئولیتی را کامل کرده باشند. بدون شک مردم کشور ما مایل نیستند که در چنین سناریوهایی وارد بشوند. این حرف ها و مقالات حتی اگر برای جنگ روانی هم منتشر شوند فقط بسود کسانی است که به دنبال بهانه ای برای حمله ی نظامی به کشور ما هستند.

من پیش از این هم نوشته ام که جای نگرانی آنجاست که کسانی در حکومت کشور ما فکر کنند تحریک دولت های خارجی برای یک حمله ی "محدود" به ایران می تواند به نزدیک شدن مردم به حکومت بیانجامد و آن تئوری دائمی "ما در معرض تهاجم دشمن هستیم" را به کرسی بنشانند.
اگر نهادهای تصمیم گیری در کشور ما انتخابی بودند و پاسخگو به مردم، فرصت های خوبی برای حل این موضوع وجود داشته است. مشکل اینجاست که اراده و خواست مردم در هیچکدام از نهادهای حکومتی و فانونگذاری انعکاس ندارد.