در این یکی دو هفته گذشته نامه ای که می گویند جعلی است درباره ی ترکیب قومی خوزستان منتشر شد و همین جرقه ای شد برای شعله ور شدن نارضایتی ها و اعتراض به محرومیت و تبعیض که بسرعت حالت شورش های خیابانی بخود گرفت. در اینکه محرومیت و اعتراض از یک طرف و سیاست سرکوب و فشار از طرف دیگر منجر به اینگونه شورش و عصیان شده است شکی نیست. در جایی مثل تهران یعنی مرکز سیاسی و اداری حکومت گران، خود منابع اطلاعاتی می گویند که جرقه ای کوچک می تواند در کمتر از یکساعت به تجمعات میلیونی تبدیل شود.
فکر می کنم آنچه که درباره ی برخوردهای قومی بیشتر از هر چیز نگران کننده است اینست که این نارضایتی ها و عصیانها می تواند از چند طرف دیگر هم شعله ور شوند. یکی از طرف جناح های حکومتی علیه یکدیگر و دیگری از طرف نیروهای معینی در منطقه. این سوء استفاده از نارضایتی های گسترده می تواند مستقل از نیت این یا آن فرد زحمتکش و یا روشنفکر مردم دوست انجام شود.
به نظر من آنوقت که کار به سنگربندی و جنگ خیابانی و شورش برسد شیرازه ی کار هم از دست مردم خارج می شود و هم از دست جریانات مردم دوستی که می توانند در سمتگیری درست اوضاع تاثیرگزار باشند.
من فکر می کنم انسانهای آزادیخواه و بخصوص آنها که در منطقه با مردم تماس دارند نمی توانند به پارامترهایی که در پایین به آنها اشاره می کنم بی تفاوت باشند. باید تلاش کرد که نقش هر یک از این ها تا جایی که امکان دارد مشخص بشود و مردم سره را از ناسره جدا کنند. سره در اینجا یعنی مبارزه برای حقوق انسانی و اجتماعی و سیاسی و ناسره تحریکات قومی و شعارهای جذاب اما مخرب و بی پشتوانه.
- در بازتاب خبرهای خوزستان از جمعیتی به نام جبهه دموکراتیک خلق عرب اهواز نام برده می شود (خبرگزاری رویتر 19 آوریل) که مرکزش در لندن است و برای جدایی منطقه ی خوزستان از ایران تلاش می کند. نقش و تاثیر چنین جریانهایی در منطقه چقدر است؟ اتفاقا شعارهای عوام گرایانه (پوپولیستی) اینان بسیار جذاب تر از مبارزه ی اصولی است که حد معینی از خودداری و تعقل و سازماندهی می طلبد.
- باز هم در خبرها است که ورود اسلحه از مرزهای شرقی توسط پاکستان ادامه دارد (الاهرام به نقل از آفتاب).
- موضوع مجبور کردن حکومت به دست برداشتن از برنامه ی تولید سلاح اتمی به دلایل مختلف روی سیاست های دولت های منطقه و آمریکا تاثیر گذاشته است. پراکندگی زیاد تاسیسات اتمی ایران از یک طرف و درگیر بودن آمریکا در عراق و افغانستان از طرف دیگر حمله نظامی را دشوار می کند. از طرف دیگر هم آمریکا و هم دولت های منطقه لازم می بینند که برنامه های اتمی ایران مهار شود چون در غیر اینصورت می تواند به یک مسابقه ی اتمی در منطقه بیانجامد. شاید اولینش عربستان.
این دشواری ها می تواند یه این منجر بشود که حتی اگر برای فشار به حکومت هم که شده موضوع های حاد قومی دامن زده شود.
در بعضی محافل وزارت دفاع آمریکا بشدت از طرح تکه تکه کردن کشورهای منطقه پشتیبانی می شود. در کتابی درباره سیاست های آمریکا در منطقه خاورمیانه از قول یک وابسته وزارت دفاع آمده بود که چرا آمریکا باید هزینه ی سنگین یکپارچه بودن افغانستان را بپردازد؟ پیشنهاد شده بود که در صورت لزوم آن کشور را بر اساس قدرتهای محلی قبیله ای تقسیم کنند.
با این همه روشن است که از این دست طرح ها برای ایران نمی تواند در برنامه های احتمالی نباشد.

متاسفانه کم نیستند، بخصوص در میان ما که در خارج زندگی می کنیم، که ناخودآگاه مدام در انتظار آن جرقه ی جادویی نشسته اند به امید بهمن 57 ی دیگر. این بیشتر باعث می شود که هر رویداد سیاسی و اجتماعی را با دید محدودی نگاه کنیم. چه بسا که آنچه می گذرد بسیار پیچیده تر از آنی باشد که در نظر اول جلوه می کند. زمانی از شورش اسلام شهر بعنوان نقطه ی عطفی یاد شد. اما رویداد بعدی دوم خرداد بود که بر خلاف "انتظارات" و "فرمول ها" پیش آمد و پس از چهار سال تعداد رای ها بیشتر شد اما برای بسیاری باز هم موجب نشد تا بنشینند و رویدادهای جامعه را آنچنان که هست دریابند. ساده ترین توجیه همان بود که "مردم را فریب دادند". و گویا هنوز در بر همان پاشنه بچرخد.
فراموش نکنیم که تاریخ از کلیشه های ذهن ما جداست. هر چند این کلیشه ها پاک و پر احساس باشند.