بینش گرامی در یک ایمیل جمعی که آدرس من هم در آن لیست بوده است از اکبر گنجی یاد کرده است. ششمین سال دربند بودن او رسیده است.
زندانی کردن و بگیر و ببند که کم نیست. از روزنامه نویس وفعال سیاسی که مخاطب همگانی دارد تا وبلاگ نویسی که در بهترین حالت چند صد نفر وبلاگش را می خوانند. اما اندیشه است که می خواهند حبس کنند.
اکبر گنجی به همراه عمادالدین باقی و عباس عبدی از کسانی بودند که در سالهای اول پس از دوم خرداد و بخصوص پس از قتل های زنجیره ای (داریوش و پروانه فروهر، محمد مختاری، پوینده، مجید شریف، پرویز دوانی و ...) کوشش زیادی کردند تا عوامل اصلی قتل روشنفکران را تا جایی که می توانند در روزنامه ها معرفی کنند. با اینکه مجبور بودند با ایما و اشاره بنویسند، ایما و اشاره ها از هر نامی گویا تر بودند. امثال گنجی و باقی بخاطر روابطی که در دستگاه حکومتی داشتند اطلاعات دقیقی داشتند که توانستند تا حدی به مردم بگویند. اولین بار عماد الدین باقی بود که جریان آزار و پس از آن از بین بردن زنده یاد سعیدی سیرجانی را در روزنامه مفصلا نوشت.
اما اکبر گنجی غیر از موضوع قتل های زنجیره ای به موضوعی اشاره کرد که "خط قرمز" عبور نکردنی محسوب می شد و می شود. گنجی موضوع جنگ و مسئولیت ادامه ی آن را پس از آزادی خرمشهر پیش کشید. اینکه چه کسانی جنگ را ادامه دادند و چرا؟ چه کسانی استفاده های کلان اقتصادی از خرید های جنگی و خریدهای بازار سیاه بین المللی بردند؟ چه کسانی و چگونه استفاده ی سیاسی داخلی و خارجی بردند؟ مسئولیت نابودی انسانها و بنیان اقتصادی کشور با کیست؟
از این خط قرمز حتی آبت الله منتظری هم نتوانسته بود عبور کند و دو سه سخنرانی اعتراضی پس از اتمام جنگ کافی بود تا به حبس خانگی برود.
گنجی از روی قتل پیروز دوانی هم پرده برداشت و پای دادگاه ویژه روحانیت را پیش کشید. که دیگر صبر آقایان به سر آمد و اکنون سالهاست که در زندان است.

گنجی و امثال او بخاطر اندیشه هایشان در بند هستند. فراموش نکنیم همان اراده ای که امروز وبلاگ نویس جوان را به بند می کشد، پیش از آن دیگران را یا پشت میله های زندان نشانده یا آنگاه که توانسته اندیشه را حتی پشت میله های زندان هم تحمل نکرده است.

گفته ای از محمد رضا خاتمی در خبرها بود که گفته است اگر پیش از دوم خرداد بود، وبلاگ نویسان دستگیر شده را می کشتند. در هر کشور دیگری بود و یک مقام موثر حکومتی این حرف را زده بود کمیسیون های حقیقت یاب قدرتمند و بی طرف تشکیل می شد تا ببینند این اراده و قدرت رسمی کدام است که آنگاه که بتواند می کشد و آنگاه که نتواند می گیرد و می بندد. در کشور ما حرفها گفته می شود و روزهای بعد در خبرها گم می شود. اما بدون تردید در حافظه ی جمعی مردم می نشیند. از اسکله های صادرات و واردات ثبت نشده ی جنوب تا این حرف محمد رضا خاتمی.