وبلاگ پویا: "هویت" و غزاله که دیگر نیست ...

وهاب دستهای او را گرفت: «از رحیلا زیباتر بود؟»
مادر بزرگ سر روی سینه خم کرد، لبخند بیرنگی زد: بدون شک. در تمام خانواده البته فقط رحیلا شباهتی به او داشت. (پس از تامل کوتاهی، سر را به نفی تکان داد) نه به پای او نمی رسید. هر دو اول بهار مردند.
لقا چشمها را بست و قطره یی اشک از نوک مژه هایش فرو ریخت: بهار امسال هم من می میرم. (ضربه ای به در خورد ...) ----------
نمی دانم کتاب «خانه ادریسیها» نوشته ی غزاله علیزاده را خوانده اید یا نه. کتاب، کتاب تازه ای نیست اما آنچه غزاله از آن می نویسد، هویت انسانی ست. اندیشه ها. باورها و یا باورنداشتن ها. تقابل اشرافیت و نظم خاک گرفته و عقیم با سادگی خشن و طوفانی. آنچه از درون انسانی به روی دایره ریخته می شود امروز بیشتر از دیروز ذهن وجان را به اندیشه وا می دارد.
سایت پیک نت صدای غزاله را روی نت گذاشته است که شعر نیما را می خواند. من فایل را در همین جا گذاشته ام که اگر خواستید بشنوید.
غزاله تا بهار 1375 بیشتر دوام نیاورد و در اردیبهشت این سال پر کشید. همان "اول بهار".
طبق نوشته ی پیک نت، برنامه ی امنیتی "هویت" درتلویزیون جمهوری اسلامی درباره ی غزاله هم پرونده ی انحراف و غربزدگی ساخته بود که بدون شک روی روح حساس او بی تاثیر نبوده است. همان برنامه ی هویت که روشنفکران و نویسندگان را آدمهایی منحرف و غربزده و فراماسون معرفی می کرد. در همان برنامه بود که مهندس سحابی را بزور داغ و درفش واداشته بودند تا آنچه آنها می خواهند بگوید.
دمی با صدای غزاله و شعر نیما آرام بگیریم.

مدتی ست می خواهم این را بنویسم، هر بار چیزی پیش می آید. کتابفروشی اینترنتی آمازون مجموعه ی بزرگی از DVD های فیلم های با ارزش کلاسیک را حراج کرده است. دوستان اگر در اروپا یا آسیا هستید، باید دستگاه پخش شما دی وی دی های منطقه ی 1 را پشتیبانی کند یا اساسا وابسته به کدهای منطقه ای نباشد. این را پیش از خریدن اگر مطمئن نیستید سوال کنید. یکی از بهترین فیلم ها «خوشه های خشم» با داستانی از اشتاین بک و بازیگری هنری فوندا است.

پاییز عزیز ترجیح دادم همان متن کوتاه پیک نت را کپی کنم و در اینجا بگذارم.
شاد باشی.
پویا

«غزاله عليزاده داستان نويسی بود كه اگر مانده بود،‌ای بسا جای خالی بزرگانی را در آينده پر می‌كرد كه اكنون در نام و آوازه امثال "سيمين دانشور" خلاصه شده است.

گرفتار سرطان شد اما همه دردهای او دراين بيماری خلاصه نمی شد. اگر نبود برنامه امنيتی "هويت" و پخش آن از سيمائی كه علی لاريجانی مصدر آن بود و سعيد امامی هدايت كننده امنيتی آن، او همه اين دردها را تحمل می‌كرد و می‌ماند. آنقدر كه سرطان از پايش در آورد. چنين نشد و برنامه "هويت" ضربه را به ريشه‌های او زد و روح و روانش را كشت. عاشق نيما بود و شيفته سرزمين نيما. سرانجام، او را يافتند.‌بی‌جان و آويزان بر شاخه درختی در يكی از زيباترين چشم اندازهای" جواهرده" رامسر. »