همین چند لحظه پیش در خبرها بود که پاپ کاتولیک ها درگذشت. انسانی از دنیا رفت. انسانی که افراد زیادی در این کره خاکی ما رستگاری خودشان را در وجود او و خدمت به او می دانستند. اما در این دو سه روزه ای که خبرهای مربوط به بیماری پاپ را در هر جا می دیدم به چیز دیگری فکر می کردم.
یکی از جاهایی که در هر سفری به آنجا سر می زنم کلیساهای قدیمی و تاریخی آنجاست. نمی دانم کلیسای سن پتر در ونیز یا کلیسای نتردام در پاریس را دیده اید و یا خود واتیکان را؟ اگر ببینی شاهکارهای معماری و نقاشی. و اگر گوش کنی شاهکارهای موسیقی.
در سالن آرام و تاریک کلیسا که می نشینم به عیسی فکر می کنم. مردی در صحراهای گرم و بی آب فلسطین در میان مردمانی فقیر و خودش فقیر تر از همه شاید. یک تلاش تازه برای نجات انسان از رنج تاریخی، صرف نظر از داوری درباره ی درستی اش. و به دور و برم که نگاه می کنم کمتر نشانه ای از او در آن سالن تاریک و آرام و پر ابهت پیدا می کنم. آرامش و ابهت انسانی در کوه جلجتا، در قالب سنگ و مرمر و چهره های بزرگ و لرزش نور شمع ها بر دیوارها. به سنگلاخ صحرا فکر می کنم ، و به تاج خار بر سر آن مرد و صلیبی که همان رنج انسانهاست. چقدر فاصله است از آرامش آن شب صحرا تا سکوت آن سالن که گاهی با نجوایی می شکند.