با درود !
چند ماهیست که با توجه به تحولات جهانی و وضعیت اسفبار حکومت اسلامی در ایران، بوی سال های پنجاه و شش به مشامم می رسد. باور کنید که خیالاتی نشده ام. اگر چه دگرگونی این بار به گونه ای دیگر خواهد بود، اما ناگریز است و دیگر راه بازگشتی باقی نیست. بر نیروهای آزادی خواه و دمکرات است که خود را سازماندهی کنند و آماده اثر گذاری بر تحولات نه چندان دور باشند.
بوی سال پنجاه شش به مشامم می رسد. شما چطور؟

پولاد عزیز چه سوال سختی کردید. این بوی به مشام رسیدن از این راه دور از ایران چندان ساده نیست. شکی نیست که خواست اصلی جامعه تغییر بنیادی وضع موجود است. حالا هر کس از نظر خواستهای خودش. جوانان، زنان، مردمی که روز بروز فقیرتر می شوند. اما خوب حالا مردم دو تجربه ی ناموفق 57 و دو خرداد را هم داشته اند. شاید مردم بیشتر سرخورده باشند. از طرف دیگر معلوم هم نیست با زدن جرقه ای و شورشی و قیامی کار انسجامی پیدا کند. جامعه دیگر آن جامعه ی 57 نیست. از سازماندهی هم که گفتید وقتی که در خارج از کشور که فکر کنم بیشتر منظور شما آن بود، دو گروه بر سر کلیت جمهوریخواهی نمی توانند به توافق برسند دیگر من نمی دانم چگونه می خواهند خودشان را سازماندهی کنند. مشکل اصلی اینجاست که بدلایل گوناگون این نیروهای آزادیخواه که می گویی عملا ارتباطی با جامعه ی داخل ایران ندارند. شاید باید بیشتر تلاش کنند که با آزادیخواهان درون ایران ارتباط بهتر و محکمتری برقرار کنند. من شخصا فکر می کنم طرح پیشنهادی رفراندوم می تواند کارپایه ای باشد برای یک تلاش ملی برای فشار از پایین (و نه چانه زنی از بالا) . فکر می کنم مردم هم چنین راهکارهایی را بیشتر پی می گیرند. و تاثیرگذاری آزادیخواهان بیشتر است. چون با وضع کنونی پولاد عزیز فکر نمی کنم اگر شورشی در بگیرد، جایی برای هیچ نیروی خردورز و آزادیخواهی بماند.
فعلا به همین اندک اکتفا می کنم دوست من. اما پاسخها ساده نیست. این را مطمئنم. اگر نخواهیم در شعارها و ایده آلهای خودمان غرق شویم.
پویا