زمان آرامش و شادی است و نوروز باستانی. نوشته ی امشب فکر می کنم به هر دوی اینها بر می گردد.
امروز که نگاهی به آرشیو پیک هفته در سایت پیک نت می کردم، مقاله ای را دیدم درباره ی تاریخچه ی رقص شرقی و نقش ایرانیان در خلاقیت هنری آن. بد نیست که آن را بخوانید. برای من چیزهای جدیدی داشت که دانستنش جالب بود. قسمت کوچکی از آن را همراه لینک آن در پایین می گذارم. اما قبل از آن اشاره کنم عبدالله ناظمی که از مبتکران رقص علمی و طبق اصول در ایران بود کتابی درباره ی تاریخ پیدایش و دگرگونی های رقص در ایران در دست نوشتن دارد. فکر می کنم جای این چنین کتابی در فرهنگ ما واقعا خالی است. اینقدر که در این صدها سال رقص یا ممنوع بوده است یا نشان کم ارزشی، تحقیق زیادی هم در اینباره انجام نشده است. باید کتاب خواندنیی باشد.
اما تاریخچه ی کوتاه پیک هفته:
« رقص شرقی، که در عربی به ان بیشتر "رقص بلدی" می گویند، و در غرب به "رقص شکم" شهرت یافته، مانند رقص شیوا در میان هندوها، از کهن ترین رقص های تاریخی است. این رقص جایگاه مذهبی و مقدس داشته است که قدمت آن را 15000 در شرق و در نزد مصریان به 4000 سال قبل از میلاد مسیح تخمین می زنند.
این رقص مخصوص جشن باروری وبارداری زن بوده است و گفته میشود انجام این مراسم هزاران سال در ایران و هند و حتی چین مرسوم بوده است.
کسی به درستی نمیداند این رقص از کدام کشور یا کشورهای یاد شده به دیگر کشورهای منطقه راه یافته است ولی گفته میشود ابتدا از ایران باستان به منطقه مدیترانه و به ترکیه و به افریقای شمالی (مصر) رفته است.
...
با ظهور اسلام در ایران و رواج خرید وفروش زنان توسط اعراب سلطه یافته بر ایران، این رقص و انگیزه های دینی و پیوند آن با طبیعت و زمین نیز مانند بسیاری دیگر از رسوم و رقص های ایران باستان به تاریخ پیوست، و زنان به اسارت درآمده و خرید و فروش شده در محافل و حرامسراهای صاحبان عرب آنها مجبور بودند برای گرم کردن بزم صاحب خود برقصند.
...»
متن کامل این نوشته را در اینجا بخوانید.