از میان شاعران همیشه با اخوان بیشتر از دیگران احساس نزدیکی کرده ام. نه اینکه شعر دیگران را دوست ندارم. مگر می شود کلام جادویی شاملو، صداقت فروغ و آرامش سپهری را منکر شد؟ اما نزدیکی درونی چیز دیگری ست. شاید حتی ناخودآگاه از دیدی بر می خیزد که از دنیا داری. نه اینکه ناامیدی باشد. من فکر می کنم که اخوان ناامیدی بیمارگونه نداشت. یکبار که در سالهای آخر عمرش او را در خارج از کشور دیدم، می دیدم هنوز با دلسوزی و اصرار شاعران جوانی را که اصلا نمی شناخت راهنمایی می کند. می شنیدم که اصرار دارد زندگی، آسودن و بر جا ماندن و از رنج گریختن نیست.
مشغول مرتب کردن مجموعه ای از شعرهای اخوان هستم که با صدای خودش ضبط کرده است. وقتی که آماده شد که امیدوارم خیلی زود باشد در سایت فلش خواهم گذاشت و خبرش را در اینجا می گذارم.
امشب گفتم شاید دوستانی که این وبلاگ را می خوانند، دوست داشته باشند لحظاتی را با صدای اخوان بگذرانند. شعر چاووشی را که در فروردین 1335 گفته شده بعنوان پیش درآمدی می گذارم تا مجموعه حاضر شود:
به ‌سان رهنورداني كه در افسانه‌ها گويند،
گرفته كولبارِ زادِ ره بر دوش،
فشرده چوبدست خيزران در مشت،
گهي پرگوي و گه خاموش،
در آن مهگون فضاي خلوت افسانگيشان راه مي‌پويند، ما هم راه خود را مي‌كنيم آغاز.

سه ره پيداست.
...