چهارشنبه سوری است و شادی دیرینه ی مردم و رهایی از زردی آلودگی ها و پاک شدن و بدست آوردن سرخی زندگی آتش مقدس. آتشی که هزاران سال پیش مایه ی زندگی و بقای پیشینیان ما در صحراهای «آیرانه وئجه» یا «ایرانویج»* بود. آتش بر پا کردن جادویی ست برای بازگشت خورشید و گرمای زمین. زمینی که با گرم شدن، زندگی را از سر می گیرد. و احتمالا "چهارشنبه" بودنش نشانه ی چهار فصل سال.
سالها که درخارج زندگی کرده باشی، حال و هوای دیگری در این روزهای پرخاطره داری. بیشتر نوعی دلتنگی تا شادی. البته حتما این احساس همه نیست. من از خودم می گویم.
شاید بیشتر خوانندگان وبلاگ من که در ایران زندگی می کنند این روزها حال و هوای دیگری داشته باشند و بخواهند برای چند روز کوتاه هم که شده به چیزهای دیگری جز مشکلات و نابسامانی ها فکر کنند.
در همین لحظات کسانی را از یاد نبریم که فقط برای اندیشیدن و نوشتن، در کنج سلولی کوچک و نمور، چه بسا تنها، نشسته اند و شاید حتی صدای هیاهوی شادی خیابانها را نشنوند. همه ی وبلاگ نویسان و روزنامه نگاران و دانشجویان و اندیشمندان و فعالان که امروز در بند نشسته اند.

مطلب پست قبلی در سایت زنان ایران با عنوان « ما در نقطه صفر نایستاده ایم!» منتشر شده است. اگر تفاوت جزئی در متن نوشته دیدید بخاطر ویرایش مسئول محترم آن سایت است و باید موقعیت این دوستان را درک کرد و به نظراتشان احترام گذاشت.

در ستون سمت راست هم «تازه» های سایت فلش را گذاشته ام تا دوستان ببینند چه چیزی به سایت فلش اضافه شده، شاید ارزش خواندن یا شنیدن داشته باشد.

* محل اولیه زندگی آریاییان در صحراهای اطراف کازاخستان کنونی بوده است. آریاییان پیش از مهاجرت به ایران و هند، آن دوران را دوران طلایی آریایی می دانسته اند.