سالگرد خاموشی دکتر مصدق در 14 اسفند 1345 خورشیدی.
«تا آنجا که مربوط به امور داخلی بود رویه ی منفی نداشتم و از هر چه برای وطنم مفید بود خودداری نکردم و آن را استقبال کردم. رویه ی منفی من در مقابل انتظارات دول استعمار بود که می خواستند از نفت ایران سوءاستفاده کنند و برای ادامه این سوءاستفاده تا ابد ملت ایران را از دخالت در امور خود محروم نمایند. آن عده مردم فهمیده ی میهن پرست همانهایی بودند که با کمال آزادی رای خود را به ابقای دولت دادند و شاهنشاه هم رای متجاوز از دومیلیون مردم وطنپرست را ندیده گرفتند و ارزشی برای آن قائل نشدند و آن عده ای هم که جمع شدند خانه ام را غارت کردند کسانی بودند که از سیصد و نود هزار دلار آمریکا هر یک وجه ناچیزی گرفتند و بعد دیدیم که چه پولها گرفتند و در بانکها ودیعه گذاردند.»*

دنیای امروز بدون شک دنیای دوره ی مرحوم مصدق نیست، اما آرزو و امید او برای آزادی و عدالت و سربلندی مردم ایران هنوز برجاست. خسته نباید شد. باید دندان روی جگر گذاشت و در این سنگلاخ تاریخی ادامه داد. جز این چاره ای هست؟
* خاطرات و تالمات مصدق. ص. 382