خواندن کتاب «عادت می کنیم» از زویا پیرزاد را شروع کرده ام. از آن کتابهایی ست که از همان صفحه ی اول نمی خواهی زمین بگذاری. ماجراها ساده و تند می گذرند، آنقدر تند که باید نفسی تازه کرد و دمی فکر کرد که شاید زیر پوسته ی ماجراها را دریافت. تقریبا همه ی کسانی که کتاب را خوانده اند می گویند که تصویری برابر با واقعیت جامعه ی امروز ارائه می کند. این را هم بامداد و هم قاصدک گفته بودند. خوب برای مثل منی که تلاش می کند واقعیت جامعه اش را از لابلای اخبار و حرفها و واژه ها پیدا کند، فرصت خوبی ست اما باید اعتراف کنم که احساس خوبی نیست اینکه همیشه باید با واسطه به درون جامعه ای که در آن بدنیا آمده ای و کودکی و نوجوانی را در آنجا طی کرده ای، نگاه کنی. هنوز کتاب را تمام نکرده ام که بتوانم نظری داشته باشم.
از جامعه ی امروز گفتم. در پیک نت آمده بود:«صدا و سيما هم در اين مسابقه وارد شده است. بجای آنكه انديشه های والای مترقی و تفاسير متناسب با شرايط فعلی را از قيام امام حسين بشنويم، انديشه های متحجر و غير واقعی را به سمع و نظر مردم می‌رسانند. تعجب آور نيست كه مثلا چند دقيقه ی متوالی می‌شنويم "سِن جان سِن جان"....يا اينكه "سگ اويم، عو عو" »
همیشه انسان فکر می کند مرزهای ابتذال را پیش از این دیده است یا توانسته حدس بزند، اما در کشور ما مثل اینکه برای ابتذال مرزی نیست. زمانی فکر می کردیم حرفهای ملاحسنی می تواند مرزی برای ابتذال باشد. یا حرفهای آن نماینده ی محافظه کار مجلس ششم که می خواست حفره ی لایه ازون را ماله بکشد. اما حالا دیگر باید یاد گرفت که هنوز کوره راههایی برای مبتذل بودن و حقارت هست که پیموده نشده.
و چه فاصله ی عمیقی ست بین این فرهنگ و فرهنگ جوانهایی که در کوچه و خیابان شهر، روزهای بیهودگی و محدودیت را سر می کنند. به وبلاگ های جوانهای داخل ایران که سر می زنم از موسیقی و کتابها و نویسنده هایی می گویند که خود من باید بعضی وقت ها جستجو کنم تا ببینم از که حرف می زنند.
تفاوتها از سالهایی که ما در ایران بودیم بسیار بیشتر شده است و اصلا قابل مقایسه نیست. نه تنها تفاوتهای طبقاتی و ثروت که سر به فلک می زند. همینطور هم تفاوتهای فرهنگی. فکر می کنم کمتر کشوری وجود دارد که دنیای حکومتگران و طرفدارانشان با دنیای مردم کوچه و خیابان اینقدر متفاوت باشد.