وبلاگ پویا: شصت سال از آزادی آشویتس گذشت ...

پیرزن وکودکان در راه اتاق گاز
روزی ما دوباره كبوترهايمان را پيدا خواهيم كرد
و مهربانی دست زيبايی را خواهد گرفت.
روزی که کمترین سرود
بوسه است
و هر انسان
برای هر انسان
برادری‌ست.
روزی که دیگر درهای خانه‌شان را نمی‌بندند
قفل افسانه‌ای‌ست
و قلب
برای زندگی بس است.

روزی كه معنای هر سخن دوست داشتن است
تا تو به خاطر آخرين حرف دنبال سخن نگردی.

روزی كه آهنگ هر حرف‌، زندگی‌ست
تا من به خاطر آخرين شعر رنج جستجوی قافيه نبرم.
روزی كه هر حرف ترانه‌ايست
تا كمترين سرود، بوسه باشد.

روزی كه تو بيايی، برای هميشه بيايی
و مهربانی با زيبايی يكسان شود.
روزی كه ما دوباره برای كبوترهايمان دانه بريزيم …

و من آنروز را انتظار می‌كشم
حتی روزی
كه ديگر
نباشم.

احمد شاملو

سلام
چه انتخاب زیبایی
کامنت هاتو پیش بامداد خوندم ...
منهم بعد از دیدن یه فیلم چیزی در باره آشوویتس نوشتم بعد که خودم خوندم خیلی دیدم عبارت هاش و مضامینش شبیه شعر های شاملو شده .... البته این کجا و آن کجا .....بدترین درد جنایات نازی این بوده که همشون آدمای با فرهنگی بودن از بهترین دانش روز استفاده میکردن شعر های گوته و شیلر رو میخوندن و به سمفنونی بتهوون و موتسارت گوش میدادن و چنین جنایات شرم آوری انجام میدادن .

زیستن عزیز ممنونم که به اینجا سر زدی. نمی دانم که فیلم "لیست شیندلر" را دیده ای یا نه؟ حتما دیده ای چون جدید نیست اما این چیزی از ارزشش کم نمی کند. خوب، از فرهنگ گفتی: خانم کاندلیزا رایس هم پوشکین و داستایوسکی را به روسی می خواند. آهنگساز مورد علاقه اش باخ است. حالا تو پوشکین و باخ را بگذار پیش موشک کروز ...
پویا