ابطحی: " اگر دستبرد به سایت من ادامه یابد جزئیات را فاش خواهم کرد."
امروز هم مطلبی از آقای ابطحی در مورد وبلاگ نویسان منتشر شده که در سایت خود ایشان در اینجا می توان خواند.

در جامعه ای که شفافیت و آزادی رسانه های جمعی وجود ندارد، اطلاعات گردش آزاد پیدا نمی کند. گردش آزاد اطلاعات یعنی در دسترس بودن آگاهی ها و اطلاعات مربوط به زندگی اجتماعی شهروندان در محیط علنی. گردش آزاد اطلاعات یک دغدغه ی روشنفکری و از سر سیری نیست. مردمی که از واقعیات مربوط به زندگی خودشان آگاهی نداشته باشند، چگونه شرکت فعال اجتماعی خواهند داشت؟
یکی از ضعف های بزرگ اصلاح طلبان در این هشت ساله ی پس از دوم خرداد مماشات و عقب نشینی دربرابر اقدامات و محدودیت های محافظه کاران برای در پرده نگاه داشتن واقعیات جامعه بود. اصلاح طلبان بخوبی از آنچه در پس ساختار مافیایی قدرت می گذشته و می گذرد آگاهی داشته اند. اما پیش از آنکه در فکر ایجاد امکانات پخش درست و منطقی این اطلاعات برای آگاهی عمومی باشند، به دنبال استفاده از این اطلاعات برای گرفتن این یا آن امتیاز از جناح مقابل بوده اند. مثلا مسئله ی بسیار مهم ملی مانند موضوع وجود اسکله های بی نام و نشان را وقتی افشا کردند که در دادگاه شهرام جزایری اتهاماتی به افراد جناح اصلاح طلب نسبت داده شد (که هیچ وقت هم معلوم نشد تا چه حد واقعیت داشت یا نداشت؟).
این موضوع که اسکله های بارگیری آنهم به تعداد زیاد در کشور وجود داشته باشند که تحت هیچ کنترلی نباشند، موضوع کوچکی نیست که سالها سکوت شود و بعنوان اهرم فشار بکار گرفته شود. پای منافع ملی مردم و کشور در میان است.
در موارد دیگری هم ناگاه در روزنامه ای تیتر می خورد که این یا آن شخصیت اصلاح طلب تهدید کرده که " اگر ... ، ... را می گوییم". نمونه ی آخر هم گفته های آقای ابطحی ست که در بالا آوردم. ایشان گوشه ای را از آنچه بر جوانان و نویسندگان در زندانها می آورند بیان کرد. ولی فقط پس از اینکه خودشان در محدودیت قرار گرفتند. حالا هم گویا مهم نیست آنچه در واقع بر مردم می گذرد، آنچه مهم است اینست که آقای ابطحی برگ برنده ای در اختیار داشته باشد.
خوب، مردم در گذشت این سالها به این روشها پی برده اند و برای همین به این آقایان دیگر باور ندارند. و امیدی به "اصلاح طلبی" این آقایان دیگر نبسته اند. تجربه ی دو انتخابات شوراها و مجلس هفتم و بی توجهی به تحصن نمایندگان مجلس را در همین «بی باوری» باید دید. عجیب است که خود اصلاح طلبان حکومتی هم با اینکه بازنده ی این عدم گردش آزاد اطلاعات بوده اند، هنوز بعنوان اهرم فشار از آن استفاده می کنند و نه ضرورت آگاهی مردم از آنچه بر آنان می گذرد. نتیجه ی این بی باوری همین وضع نامعلوم سیاسی کشور: بحرانی که بتدریج در جناح محافظه کار شکل می گیرد (مسئله ی کاندیداتوری رفسنجانی و ...)، سرخوردگی عمومی از اصلاح طلبان دولتی و یک نوع خلاء نیروی سیاسی که مردم به آن حتی در کوتاه مدت اطمینان داشته باشند.
فرصتها یکی یکی از دست رفت و ما هنوز در پی خط ونشان کشیدن هستیم. جمله ی آقای ابطحی را یکبار دیگر بخوانید.