وبلاگ پویا: از کویر بم تا کلبه های آبی تایلند ...

مادر و پدر سری لانکایی و مادر و پدر بمی، یکسان، درد از دست دادن کودکشان را در سینه دارند.
کودک تایلندی و کودک بمی یکسان باید درد بی پشت و پناهی را تحمل کنند.
من نمی دانم که آیا درآنجا هم مثل بم، برنج های کمکی سر از فروشگاه های پایتخت در می آورند یا نه.
من نمی دانم در آنجا هم کامیونهای کمک های ارسالی "ناپدید" می شوند یا نه.
اما می دانم که مانند بم، شکارچیان از دیروز رو به شکارگاه گذاشته اند. جایی که طعمه ها از دخترکان بی کس و کار است - که در وحشت تنهایی و گرسنگی، ثانیه ها را زندگی می کنند- تا پتوها و اجاقها و داروها و...
اما درد انسانها یکی ست. چه بم، چه یک شهر کوچک ساحلی در تایلند یا هند. از کمک مضایقه نکنیم. بپذیریم که شاید جز اندکی نرسد، اما همان اندک اگر سرپناه کوچکی فراهم آورد و گرسنه ای را هم نیم سیر کند، باز کار ما نتیجه داده است.

نوشته‌هايتان را، چندتايی را از همان آخر، خواندم. در اصل، به دنبال مطالب مربوط به آرامش دوستدار بودم که سر از وبلاگ شما در آوردم.
نمی‌توانم راجع به نوشته‌های‌تان قضاوت کنم، امّا در کل تأسف خوردم که چرا نام وبلاگی که نويسنده‌اش با فکر و مطالعه می‌نويسد، به گوشم نخورده بود؟

مهدی جان امیدوارم این سایت و وبلاگ توانایی و ارزش خوشحال کردن انسانی را داشته باشد.
در مورد نظرها هم اگر حوصله ی نوشتن در شما هست، حتما حوصله ی خواندن هم در بقیه هست. نظرهای من هم که می بینید بیشتر طرح پرسشها و چرایی هاست. فکر می کنم تا حالا بیشتر در پی ثابت کردن "جوابها" بوده ایم تا طرح این پرسش که مشکل تاریخی ما کجاست؟
منظورم اینست که با تبادل نظر شاید حداقل پرسشها را پیدا کنیم.
پویا