من فکر می کنم این که اصلاح طلبان حکومتی مانند آقایان حجاریان و جلایی پور در واکنش به فراخوان رفراندوم زبان به طنز باز کرده اند در واقع از سرخوردگی است که پس از عقیم ماندن اقداماتشان در این 8 سال پیدا کرده اند. و بخصوص پس از بی تفاوتی کامل مردم در برابر تحصن نمایندگان مجلس. تحصنی که شاید باید در پاسخ به حکم حکومتی رهبر برای پس گرفتن لایحه ی مطبوعات انجام می شد و نه اینقدر دیرهنگام. گویا به نوعی هراس هم هست از اینکه شاید در نبود ایشان رشته ی کار به دست دگراندیشان بیافتد آنهم در این دورانی که مردم از اصلاحات حکومتی سر خورده اند. جای گفتگو و نوشتن دارد که اصولا این فراخوان برای مطرح کردن گزینه ی همه پرسی بعنوان یک گفتمان و خواست اجتماعی است.
اینروزها فکرم بیش از آن خسته است که از خودم در اینجا مطلبی بنویسم. بیشتر ترجیح دادم نوشته ی ناصر زرافشان را از زندان اوین بیاورم که حتما بهتر و عمیق تر از من مطلب را بررسی کرده است. مطلب ایشان را در سایت ایران امروز در این آدرس می توان خواند.