مولانا می گوید:
ای برادر تو همه اندیشه ای
مابقی تو استخوان و ریشه ای
و سخن معروف دکارت که می گوید : می اندیشم، پس هستم.
اما اندیشمند شدن انسان بتدریج و در طول تکامل طبیعی او شکل گرفته، پا به پای جسم او. شکل و فرمی که بدن انسان در طول تکامل پیدا کرده است او را قادر به انجام کارهایی کرده و در وضعیت های جدیدی نسبت به دیگر پستانداران پیشرفته قرار داده که نیاز به پیچیدگی بیشتر مغز داشته است. و پیچیدگی مغز او را از طرف دیگر به کارهایی وا داشته که به تغییر فرم بدن نیاز داشته است.
یکی از ویژگی هایی که به انسان امکان را داده است قدرت دویدن بوده است. بدون شک انسان جزو سریعترین موجودات نیست اما بر خلاف موجودات دیگر «صبور» است. به این معنی که می تواند مسافت های زیاد را با سرعت کم بدود. دانشمندان می گویند که همین دویدن در صحراهای داغ آفریقا (جایی که همه ی ما از آنجا ریشه گرفته ایم) موجب خنک شدن بدن و امکان کشف مکان های مناسب تر (مثلا پر آب تر) بوده است. در بسیاری موارد دویدن امکان شکار بیشتر و بهتری را نصیب آنها می کرده است بخصوص در زمانی که هنوز نیزه و دام و اسلحه ها و ابزاری مثل آن ساخته نشده بود. هنوز هم در بعضی قبیله های ابتدایی در آفریقای جنوبی به دنبال شکار می دوند و آن را ابتدا می گیرند.
اما چیزی که دانشمندان جدیدا به آن رسیده اند اینست که تغییراتی در بدن «انسان ایستاده» یا Homo Erectus بوجود آمد که او توانست هم از زندگی روی درختان دست بکشد و هم روی دو پا بایستد و بتدریج توانایی دویدن موجب شکلی شد که بدن ما امروز دارد.
مشاهدات روی فسیل انسانهای اولیه نشان می دهد که بدن انسان بتدریج تغییر شکل پیدا کرده و به اینجا رسیده است. و دویدن بتدریج موجب تغییر شکل اعضایی مثل شانه ها، قفسه سینه، کمر و زانوها و مچ پاها شده است.
مشاهدات روی بدن انسان های امروزی هم نشان می دهد که غضروف هایی در بدن ما هست که اولا در بدن میمون های دیگر نیست و دوم اینکه این غضروف ها نه موقع راه رفتن بلکه فقط برای دویدن استفاده می شوند. بزرگی عضلات باسن انسان هم بیشتر برای بالانس بیشتر در موقع دویدن است.
پس در کنار دیگر خصوصیات انسان بودن مثل روی دو پا ایستادن، آرواره ی کوچکتر و دندان های کوچک تر و گردتر، حجم بزرگ مغز، شکل دست برای گرفتن و کم مو بودن بدن، می توان «دویدن» را هم اضافه کرد.
اما مثل هر تئوری علمی، باید برای ثابت کردن این نظریه بیشتر و بیشتر دنبال شواهد گشت.
عکس زیر هم اعضای مهم بدن را نشان می دهد که «دویدن» در شکل امروزی شان نقش اصلی را داشته است: