در حالی که موضوع تغییر ساختاری قانون اساسی از سوی عده ای از فعالان سیاسی داخل ایران مطرح شده است و با استقبال گسترده ای - البته در مقیاس تعداد کاربران اینترنتی - روبه رو شده است، از سوی رهبران سازمان مجاهدین انقلاب گفته هایی منتشر می شود که گویا می خواهند از این حرکت به عنوان یک اهرم فشار به جناح مقابل استفاده کنند. اما آن قسمتی از گفته ی بهزاد نبوی که در سایت پیک نت آمده است به نظر من نشانی از یک فرصت طلبی (در معنای منفی) و ناجوانمردی سیاسی دارد.
بهزاد نبوی می گوید: «افتخار ما اين است كه در رفراندوم جمهوری اسلامی ‌٩٨/٩٩ درصد شركت كردند و آن را دال بر مشروعيت نظام می‌دانيم، بنابراين وقتی مشاركت مردمی به ‌٥٠ درصد كاهش می‌يابد، به اين معنی است كه مردم جمهوری اسلامی را كمتر قبول دارند. در شرايط فعلی كشور، مشاركت حداكثری در انتخابات می‌تواند ضامن حفظ استقلال، تماميت ارضی و امنيت ملی باشد.
نخبگان جامعه به اين نتيجه رسيده‌اند كه تحقق خواسته‌های مردم در چارچوب قانون اساسی قابل تحقق نيست و اين امر بسيار خطرناكی است اما ما بايد اثبات كنيم كه نظام ما در چارچوب قانون اساسی اصلاح‌پذير است. حداكثر كاری كه می‌توان در مدت باقيمانده به انتخابات رياست جمهوری كرد، اين است كه آزادی انتخابات را تضمين كنيم.»
این طرز گفتار به وضوح می خواهد صفی از خودی ها و غیر خودی ها برای انحصارطلبان ترسیم کند. به این معنی که ما (انحصار طلبان و سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی) به هر حال خودی هستیم و در چارچوب همین قانون اساسی می توانیم «رقابت سیاسی بین خودمان» داشته باشیم. دیگران (غیر خودی ها) در پی راه های دیگری بر آمده اند که مغایر با حفظ استقلال، تماميت ارضی و امنيت ملی است.
اصلاح طلبان حکومتی و از جمله آقای بهزاد نبوی که از تئوریسین ها و سازمان دهندگان اصلی در این 8 ساله بودند هیچگاه به مردم توضیح ندادند که مسئولیت این جناح اصلاح طلب حکومتی در عقیم ماندن جنبش مردمی دوم خرداد چه بوده است؟ حالا پا پیش گذاشتن برای یک دوره ی جدید در قوه ی مجریه بر چه پایه ای است حتما فقط خودشان می دانند.
چگونه می توان قانون اساسی را که بر پایه ی تبعیض مذهبی و نهادهای انتصابی چرخه ی قدرت (ولایت فقیه / مجلس خبرگان / شورای نگهبان / مجلس تشخیص مصلحت نظام) قرار دارد، دارای ظرفیت اصلاح دانست؟ اگر این ادعا درست است، نباید گفت که در این هشت سال چگونه از این «ظرفیت ها» استفاده شده که تازه به این مرحله رسیده اند که با التماس می خواهند ثابت کنند که خودی هستند؟ تا شاید جناح مقابل اجازه ی شرکت در انتخابات را به آنها بدهد.
آیا همین ظرفیت ها بود که موجب شد نمایندگان مجلس طرح اصلاح مطبوعات را با یک «حکم حکومتی رهبر» فراموش کنند؟ و بسیار چراهای دیگر که هیچگاه پاسخی نگرفته اند.
محسن آرمین هم در جایی می گوید: «اگرشوراى نگهبان برگزارى انتخاباتى آزاد و قانونمند را تضمين کند، به طور يقين مشارکت نيز جلب میشود. وى خاطرنشان کرد : مردم اگرببينند حقوق آنان رعايت شده و راى آنها موثراست و انتخابات نيز آزاد برگزار میشود، حتما در انتخابات شرکت میکنند. آرمين تصريح کرد : اگر اين زمينه ايجاد شود مشارکت مردم در نهمين دوره انتخابات رياست جمهورى به اندازه انتخابات دوم خرداد۷۶ خواهد بود. »
به نظر می رسد که اصلاح طلبان حکومتی بیشتر در پی فشار سیاسی به انحصارطلبان هستند تا به هر قیمتی سهمی از قدرت را حفظ کنند. آنچه که برای اینان اهمیت ندارد ارائه ی طرح ها و راه حل های مشکلات مردم است. بدون شک چنین رای گرفتنی، پاسخگویی هم در برابر مردم بدنبال نخواهد داشت. همانطور که تا به حال نداشته است.
مردم ترفندها و توطئه های جناح انحصارطلبان را که می شناسند. پرسش اینست که آنها که دو بار رای بیست میلیونی را پشتوانه داشتند، برای وضع پیش آمده چه مسئولیتی دارند؟
بسیار عجیب است که اصلاح طلبانی که خود را دارای دانش سیاسی و تجربه ی مبارزه هم می دانند، هنوز در کوره راه های بارها تجربه شده قدم می زنند. شم سیاسی ایجاب می کرد که از حرکت هایی مانند این فراخوان رفراندوم استقبال فراوانی می کردند، اگر به شعار «ایران برای همه ی ایرانیان» لااقل تعهد اخلاقی داشتند. نه اینکه با گفته هایی مثل گفته های آقای نبوی، تلاش کرد تا صف «همیشه خودی» ها را منسجم کرد. فکر نمی کنید این پرسش مدتهاست در ذهن مردم جوانه زده است که بر فرض اینبار هم رای گرفتید و بر سر کار ماندید، چه طرح و برنامه ی عملی در جهت حل مشکلات سیاسی و اقتصادی و اجتماعی جامعه دارید؟ پاسخی هست؟ با این موضع گیری ها به نظر می رسد که نه.