امشب در کتابی یکی از آخرین خاطرات شادروان مهرداد بهار را از پدرش مرحوم ملک الشعرا بهار می خواندم. گفتم در اینجا هم بیاورم که با هم خوانده باشیم:
«او می گفت از آن طرف راهی نیست، باید این راه را انتخاب کرد. او می گفت در وقایع جهانی نمی توان بی طرف بود، نمی توان جهتی را انتخاب نکرد. وقتی شنید در دانشگاه زدوخوردی شده است و دانست که من هم از این ترکتازی بی نصیب نمانده ام (اشاره به سالهای پیش از 28 مرداد- پویا)، تبریکم گفت و یادآور شد که مبارزه بی خطر نیست. او می گفت که باید در شعله ی زندگی سوخت، باید به آن عشق ورزید، و در این عشق تا سرحد نابودی رفت. او خود نیز در این آتش سوخت، تا آخرین روزهای زندگی مبارزه ی اجتماعی را در جهت ملت فراموش نکرد. پدرم معتقد بود که اصل وجود نیز عشق است. آفرینش عشق و صمیمیت و یگانگی است. در قصیده ای که مطلعش اینست:
دوش در تیرگی عزلت جانفرسایی
داشت روشن دلم از صحبت روشن رایی
می گوید:
سر به سر هستی از این عشق و از این جاذبه خاست
باشد این قصه ز اسرار ازل افشایی
او با همه تئوری بافی ها درباره خلق طبیعت و امثال آن دشمن بود، می گفت: من اولین کسی بودم که در ایران اثری از داروین خواندم. در آن موقع به فارسی نوشته ای نبود. من کتاب عربی را به قیمت گزاف از مصر خریدم تا بدانم که علم به کجا رسیده است. اینقدر برای او علم و تجربیات آن اثر داشت.»
آخرین لبخند:
«در زمینه ی آبی رنگ آسمان تکه های ابر آرام آرام به سوی شرق می رفتند. از دور هنوز صدای خروس ها به گوش می رسید. مادرم می گریست. اندوه از در و دیوار می بارید. خورشید نور خود را از لای شیشه های پنجره داخل می کرد و بر روی کاشی در آهسته می خزید، پدرم مرد. آخرین تکه ی ریه اش نیز نابود شد. قلب ایستاد. در چهره اش یک لبخند عمیق ، آنطورکه یک فیلسوف، یک دانشمند و یک جهاندیده بخندد، نقش بسته بود.»