موضوعی که از روز اول پس از پیروزی انقلاب هیچکس به آن توجه نکرد، گسترش فرهنگ خشونت در جامعه بود. برای بسیاری متاسفانه هر چه شعارها تندتر و «مرگ بر...» ها بیشتر بود، از فرهنگ «انقلابی» بیشتری برخوردار بود. رادیکال بودن بیشتر به معنی ترویج خشونت بود تا تلاش برای گسترش عملی دموکراسی و حرکن در جهت عدالت اجتماعی. خشونت، هم در معنای سیاسی و فرهنگی آن و هم در مورد مشکلات اجتماعی تقریبا به موازات هم شروع شد و به پیش رفت. از «دادگاه های انقلابی» سرهم بندی شده ی عوامل رژیم گذشته تا اولین چنگ و دندان نشان دادن ها در کردستان و ترکمن صحرا و تهدید زنان به توسری و اعدامهای بیشمار مصرف کنندگان و قاچاقچیان خرده پای مواد مخدر.
آن دو ادعایی که در بالا به نقل قول آوردم، آنروزها چه بسا قاطع تر و خشن تر نه تنها در حرف که در عمل تکرار می شد. همیشه تکرار اینکه اگر 10 تا ضد انقلاب بکشیم، ضد انقلاب بر می افتد، اگر ا0 تا معتاد و فروشنده را اعدام کنیم، دیگر مشکل اعتیاد نخواهیم داشت. اگر 10 مجرم را در میدان جلو چشم مردم اعدام کنیم، دیگر کسی جرمی مرتکب نخواهد شد، اگر 10 تا جوان را به جرم خوردن آبجو در میدانی به شلاق ببندیم، دیگر کسی الکل نخواهد نوشید، اگربه 10 دختر و پسر جوان برای یک رابطه ی عاطفی جوانی یا «بد حجابی » توهین کنیم و شلاق بزنیم دیگر چنین مشکلاتی نخواهیم داشت. این طور چیزها را «مشکل اجتماعی» اسم گذاشتن هم طنز تلخ جامعه ی ماست.
تعداد 10 تا 10 تا ها هم روز به روز و سال به سال بیشتر شد. خلخالی ده ده و صد صد «ضدانقلاب» و معتاد اعدام می کرد اما مشکل حتی کم هم نشد. هزار هزار اعدام شدند اما باز هم مشکل کم نشد. کشتن و شلاق و توهین فزونی گرفت و به همان اندازه هم مخالفت ها، مبارزه کردن ها. و انواع مشکلات و جرایم اجتماعی، دیگر از حد گذشته است (نمونه ی جنایت پاکدشت). و روسری ها عقب تر می رود و آنکه دارد شیک تر می پوشد و آنکه ندارد یا به حسرت می نشیند یا با گرسنگی بهتر می پوشد مثل اینکه بخواهد فریاد بزند این فرهنگ رسمی، فرهنگ من نیست، این ارزشهای بلندگوها ی رسمی، ارزشهای من نیست. من می خواهم آزاد زندگی کنم و قدرت انتخاب شیوه ی زندگی خصوصی خودم را داشته باشم.
برای همین این تکرار 10 تا 10 تا، طنز تلخی دارد که شاید هر دانشجوی ضعیف رشته ی جامعه شناسی را هم به پوزخندی وادارد. اما حاکمان هنوز بر آن 10 تای خودشان پای می فشرند!