در سر مقاله ی امروز روزنامه ی شرق که در کنار مصاحبه با استاد شجریان منتشر شده مطلبی درباره ی آسیب های اجتماعی آمده است و به عمق فاجعه اشاره شده است. در کنار این بیشتر شدن و وحشیانه تر شدن بی هنجاری های اجتماعی مثل قتل و تجاوز و دزدی و اعتیاد، بی عملی و نبود مدیریت حکومتی کار را بحرانی تر می کند. تازه بی عملی و نبود مدیریت واژه های درستی نیستند. وقتی که حکومتی (نه الزاما این یا آن شخص بلکه سیستم حکومتی) تا بالاترین مقاماتش دستشان در این جنایات غیر انسانی و غارت درآمد های ملی در کار است، ضعف مدیریت بیان درست جریان نیست.
وقتی که پس از آن همه قتل های زنجیره ای که به گفته ی محمد رضا خاتمی تعدادشان از 70 هم می گذشت، موضوع به سادگی و سرعت سرهم بندی شد (وکلای قربانیان قتل های زنجیره ای هموز در زندان هستند !!) دیگر از جنایت پاکدشت چه انتظاری می توان داشت؟ موضوع جنایت پاکدشت گویا از جنایتکاری و بی رحمی دو سه نفر جانی فراتر است. موضوع درآوردن و فروختن اعضای بدن این بچه های بیگناه موضوع ساده ای نیست. این کار نیاز به تخصص و داشتن روابط خاصی دارد که شاید پیگیری همین موضوع دست های بسیاری را آشکار کند.
این روزها بسیار طبیعی است که جامعه سرنخ و رابطه ی جنایات انسانی و اقتصادی را در درون خود حکومتگران جستجو کند. منظورم اینست که بی هنجاری های اجتماعی از یک طرف و تارهای نامرئی (و آشکار) مافیای سیاسی و اقتصادی از طرف دیگر. موضوع سوء استفاده جنسی از دختران مرکز نگهداری کرج گویا هنوز از حافظه ی جمعی مردم نرفته باشد. قاچاق سازمان یافته ی دختران به شیخ نشین های عربی و پاکستان هم هیچگاه آشکار نشده است.
در اوج فاجعه ی زلزله ی بم بودند خبرنگاران با وجدانی که از ربودن شدن بچه ها و دخترها (در کنار ناپدید شدن تریلی های حامل کمک ها) خبرهایی در روزنامه های مجاز منتشر کردند که البته به سرعت کمرنگ شد. بگذریم ازگونی های برنج و کمک های مردمی که سر از بازار تهران در آورد. خواننده ی یکی از روزنامه های مجاز گفته بود که وقتی گونی برنج خریداری شده را بازمی کند ورقه ای می بیند با عنوان «اهدایی ... به زلزله زدگان بم» !
کسی هم از معاملات سران سپاه خبر نداشت تا خود کروبی رئیس مجلس ششم از وجود اسکله هایی خبر داد که واردات و صادرات سپاه پاسداران از آنجا انجام می شود بی اینکه ذره ای کنترل روی آن وجود داشته باشد.
تا وقتی که یک نظارت درست مردمی بر کار حکومتگران وجود نداشته باشد و نهادهای انتخابی مردم بر سیاستها و عملکرد حکومتگران نظارت نداشته باشند در بر همین پاشنه خواهد چرخید. نظارت مردمی هم این نیست که کمیسیون اصل 90 مجلس ششم کار نظارتی انجام بدهد و پس از مدتی دست بدست کردن، گزارشی را در مجلس بخوانند و پس از چند روزی آب ها ازآسیاب بیافتد و کار بر همان ترتیب سابق ...
نهادهای انتخابی مردم باید قدرت اجرایی واقعی داشته باشند، چرا که همین این نهادها بیانگر خواست و اراده ی مردمی هستند. تجربه ی اصلاح طلبان حکومتی در همه ی این سالها نشان داد که اگر تغییرات اساسی ساختاری در نظام سیاسی و اقتصادی صورت نگیرد حتی 2 بار گرفتن رای بیست و دو میلیونی از مردم هم نمی تواند به جایی برسد، مگر تکیه بر همان مردم داشت و نه بر مذاکرات سر سفره ی افطار و چانه زدن های پشت پرده.
متاسفانه امروزه در سکون (هر چند موقتی) جنبش مردمی و قبضه ی قدرت بوسیله ی محافظه کاران، محدودیت های اجتماعی و حرص و ولع این مافیای گسترده، آسیب های اجتماعی بیشتر و غیر انسانی تر می شود. مشکل اینجاست که قربانیان اصلی این بی هنجاری ها که مردم باشند، دستشان از هرگونه کنترل آنچه بر سرشان می آید کوتاه است.
اما من مثل همیشه نمی توانم نگرانی ام را هم پنهان کنم که گستردگی این فرهنگ خشونت و جنایت و غارت، در جریان یک جنبش اجتماعی چه شکلی به خود می گیرد؟ شاید از حالا باید به این فکر کرد.