پنجره دفتر کار من رو به درخت قدیمی و بلند و پر شاخه وبرگی باز می شود.درختی که مرا به یاد باغ های میگون و آن رودخانه ی کم آب دوران نوجوانی می برد. پای پنجره که باشم تا بلندترین شاخه ها یک متری بیشتر فاصله نیست. موقع کار ساعتها می گذرد و تنها ارتباط من با دنیای بیرون صدای باد در میان شاخه های این درخت است و صدای آن پرنده هایی که می آیند و روی شاخه ها می نشینند. احساس خوشبختی دارم که این پنجره و این درخت و این پرنده ها در این دنیای کوچک من هستند، هر روز. احساس خوشبختی می کنم که برای من از انتگرال معادله اصل اول ترمودینامیک تا سرشار شدن از بوی درخت و صدای آن پرنده ها اینقدر فاصله کوتاه است.
من شاعر نیستم اما شعر را دوست دارم بخصوص که وصف حالی هم باشد:

دلتنگ توام،
تا شادمانه مرا ببینند
شاخه ها
به شکل تو سبز می شوند،
پرنده ی کوچکی که نمی دانم نامش چیست
حروف نام تو را
بر کتابم می ریزد،
آفتاب
به شکل پروانه ای از مس
گرد صدایم
بال می زند،
و می دانم سکوت
فقط به خاطر من سکوت است،
اما من
دلتنگ توام
شعر می نویسم
و واژه هایم را کنار می زنم
که تو را ببینم.

شعر از شمس لنگرودی در دفتر کانون نویسندگان در تبعید، دفتر چهاردهم. فروردین 1381