عجیب بود که شهریور آمد و مهر و یادی از نویسنده و پژوهشگر برجسته ی ما شادروان انجوی شیرازی نیامد. انجوی شیرازی (سید ریش) از محققان خوب فرهنگ بومی کشور ما بود و بسیار مقاله و کتاب در اینباره نوشته بود. مرحوم انجوی در پیش از انقلاب برنامه ی رادیویی شبانه ای هم به نام فرهنگ و مردم داشت که موضوع آن فرهنگ و بویژه رسم و رسوم در شهرستان های ایران بود. من که خودم در آن زمان شاید نوجوان 12 - 10 ساله ای بودم امروز فقط صدای گرم مردی را در خیال مه آلودم به یاد دارم. بعدها خواندم که بسیاری از مردم از مناطق دورافتاده برای انجوی مطلب می فرستادند. انجوی شیرازی حافظ شناسی برجسته هم بود و تصحیح او از دیوان حافظ هم بسیار با ارزش شناخته شده است.
انجوی شیرازی در سالهای جنبش ملی شدن صنعت نفت دستی هم در سیاست داشت.
« روزنامه ی «آتشبار» که در سال 1332 به مدیریت روانشاد انجوی شیرازی هر هفته در روزهای شنبه منتشر می شد نام او را در محافل مطبوعاتی و سیاسی بیشتر بر سر زبانها انداخت. این روزنامه که شیوه ای ضد درباری داشت در بین روشنفکران، طرفداران فراوانی پیدا کرد و همین مسئله باعث شد که انجوی بعد از کودتای 28 امرداد در معرض خطر اعدام قرار گیرد و مانند کریمپور شیرازی مدیر روزنامه ی شورش که زنده زنده سوزانده شد به مجازات برسد. اما دوستان و همشهریان انجوی که در دستگاه کودتاچیان نفوذ فراوانی داشتند به دست و پا افتادند و در نتیجه دولت زاهدی با تبعید او به بندرعباس و سپس اعزام او به زندانهای تهران قناعت کرد و دست از سر او برداشت.»*
انجوی در زندان کلاس های آموزشی برای دوستان زندانیش می گذاشت و خودش هم در کلاسهای آموزشی دیگران به عنوان شاگرد شرکت می کرد. همبندان انجوی از جمله دوستان شاعر و نویسنده اش بودند مانند اخوان ثالث، احمد شاملو، سیاوش کسرایی، شرف خراسانی، دکتر مهرداد بهار و ...
یاد او را با خواندن کتاب هایش می توان گرامی داشت. او دغدغه ی مردم کشورش و فرهنگ آنها را در تمام این سالیان داشت.

* یادمانده ها، نوشته ی نصرت الله نوح، ص. 100