گرم کار که هستی، به صفحات اینترنت نگاهی می کنی، اما گویی حرف را برای بعد می گذاری. اگر کاری که به آن مشغولی حداقل برای خودت مهم باشد. در این مدت کار فلش هم خبرها را که می خواندم بیشتر از همه دو موضوع بود که مطرح بود. یکی جلسات آژانس اتمی و نزدیک شدن آمریکا و اروپا برای فشار به ایران. دیگری هم افزایش محدودیت ها و بگیر و ببند های کسانی که حرفی زده اند یا اینکه نزده اند ولی باید اعتراف کنند که زده اند. بیشتر از بیست سال است که اعتراف می گیرند. بیشتر از بیست سال است که زندانی می گوید من جاسوس بوده ام، من خیانت کرده ام، من بی اخلاقی کرده ام و چه و چه ها ... از شادروان طبری بگیر تا مرحوم سعیدی سیرجانی و سیامک پورزند.
مرحوم مهنس بازرگان در آخرین روزهای نمایندگی اش در مجلس گفت : آقایان حرف های من همین است که در اینجا دارم می گویم، اگر فردا بنده را گرفتند و بردند زندان و حرف های دیگری زدم، آنها حرف من نیست.
این گرفتن ها و اعترافات پس از آن بیشتر یک کمدی غم انگیز است. یا یک تراژدی خنده آور.
موضوع سانسور و محدودیت برای وبلاگ ها هم بود (والبته که حالا هم هست) که یک اقدام دسته جمعی دوباره تبدیل شد به تسویه حسابهای شخصی و گروهی ، در یک فضای بسیار محدود اینترنتی. که من تلاش می کنم خودم را از آن دور نگه دارم.
اما درباره ی موضوع اول هم که به آن اشاره کردم یعنی فشار اتمی به ایران، فکر می کنم دستانی قدرتمند در ایران هستند که بدشان نمی آید که یک «حمله ی محدود» مثل بمباران تاسیسات اتمی بشود و این را دستاویزی کنند برای محکم کردن جایشان در داخل.
اما چیزی که در کنار همه ی اینها به آن فکر می کنم زندگی مردم و بخصوص نسل جوانی ست که رو به تباهی می رود. در اخبار دیدم که فقط در یک ماه 63 نفر در تهران خودکشی کرده اند.
و این بجز خودکشی های تدریجی مثل اعتیاد و فحشا است.