این روزها گرم کار فلش «خشونت علیه زنان» هستم و اگر وقت و انرژیی هست بیشتر آنجا صرف می شود.
این روزها موج ترور شدت گرفته است، از کشتن 12 شهروند نپال در عراق تا به گروگان گرفتن بیشتر از صد کودک مدرسه ای در روسیه و منفجر کردن خودشان در اسرائیل. آقای بوش هم که بالاخره مجبور شد بگوید که در مورد عراق اشتباه کرده است و همینطور در این شکل جنگ با تروریسم. چگونه با لشکر کشی می توان ریشه های تروریسم را خشکاند؟ جز اینکه کار به بیرحمی بیشتر می رسد؟ باید به دنبال ریشه های اجتماعی و فرهنگی این بود. اما چه بسیار پیوندهای اقتصادی و سیاسی بین المللی است که نمی توان باور کرد که انگیزه ای جدی برای مبارزه با تروریسم وجود داشته باشد.
برای یک آشنایی سریع و چند نمونه ی خوب، فیلم فارنهایت 11/9 مایکل مور را ببینید. یادم هست که در اوایل جنگ آمریکا و عراق مقاله ای را از روزنامه ی واشینگتن پست ترجمه کردم که همانموقع در سایت ایران امروز منتشر شد و در آن، نویسنده چقدر خوب پیوندهای تصمیم گیرندگان این جنگ را با کمپانی های نفتی نشان داده بود.
لازم نیست حتما آدم بدبینی باشی تا با چشمی نگران به آینده نگاه کنی.


تازه امروز دانستم که خواننده ی خوب خانم دلکش در تهران در گذشته است. دیروز چهارشنبه. برای دوستی نوشتم که ما با آنکه از نسل او نبودیم ولی صدای او از نسل ما هم بود. یادش گرامی باشد. و صدایش پایدار. راست گفت آنکه گفت تنها صداست که می ماند. صدای یکی موسیقی اش است، دیگری نقشی که بر بوم می زند و یا کاری که برای انسانیت می کنی.
صدای دلکش را با تصنیف ماندگار «به کنارم بنشین» بشنویم.