وقایع زیادی و حتی در یک زمان در کشور ما اتفاق می افتد بی آنکه عاملانش مانعی در برابر خود ببینند. می خوانم که دادگاه متهم به قتل زهرا کاظمی که تاره متهم اصلی هم نبوده اند پس ار یک روز تعطیل می شود و خانم شیرین عبادی از ناعادلانه بودن دادگاه و رای آن می گوید. در خود مجلس ششم علنا از قاضی سعید مرتضوی به عنوان متهم اصلی یاد شد.
مادر زهرا کاظمی در دادگاه می گوید:
«مادرش عزت کاظمی دیروز در دادگاه به افشای گوشه ای از این جنایت هولناک پرداخت و گفت : سینه اش را سوزانده بودند, انگشتان او را شکستند, دست و پایش شکسته بود, خودم دیدم, دخترم را زجر دادند و زیر شکنجه کشتند. من میخواهم انتقام او گرفته شود.»

خبر توقیف روزنامه ی وقابع اتفاقیه و جلوگیری غیرمستقیم از انتشار روزنامه ی بسیار جوان جمهوریت خبر دیگری بود. کارکنان و نویسندگان این روزنامه ها هم حتما عادت کرده اند که هر از چندی کیف به دست از ساختمان این روزنامه ی توقیف شده به ساختمان آن روزنامه ی تازه تاسیس نقل مکان کنند.

اما بدنبال واکنش های اجتماعی که بگردی، آنچنان چیزی نمی یابی. جوانانی سراغ روزنامه ی جمهوریت را می گرفته اند و خوب، روزنامه در نیامده است. به همین سادگی ...
مدتی پیش در عکسی خبری، نوجوانان و جوانانی را دیدم که بدلایل عجیب و غریب و پیش پا افتاده در گوشه ای از چهارراه خیابان روی زمین نشانده بودند و دست بند به دست و با شکلی بسیار تحقیر آمیز.

جا افتادن چنین رفتارهای غیر انسانی و تحقیر آمیز در جامعه بسیار رقت آور و دردناک است. دردناک است وقتی که می بینی جامعه چگونه از کنار بی قانونی ها و خودسری ها می گذرد. می توان بسیاری دلایل جامعه شناختی و سیاسی آورد که همه هم ریشه در واقعیت امروز کشور ما دارند. اما این از دردناک بودن موضوع چیزی کم نمی کند، اگر چیزی بر آن اضافه نکند.