نمی دانم کتاب «روزگاران» از شادروان دکتر زرین کوب را خوانده اید یا نه؟ «روزگاران» تاریخ نسبتا کامل ایران است از سپیده دمان تاریخ تا انقلاب بهمن 57 . من یکبار آن را خوانده بودم و اینروزها هر از گاهی به گوشه ای از آن نگاهی می اندازم. می دانید که شادروان زرین کوب در ادبیات فارسی هم دست توانایی داشت. این با عث می شود که نثر او در کتابهای تاریخ نه یک نثر خشک بلکه نوشتاری زیبا و جذاب هم هست. اینقدر جذاب که می توان گوشه ای از آن را باز کرد و مثل یک رمان تاریخی خواند، بدون اینکه از کیفیت علمی آن چیزی کاسته باشد.
کسانی مثل من که با زبان موجز ریاضی سخن می گوییم، شاید بیشتر شیفته ی این واژه پردازی ها و جمله سازی های پر معنا و زیبا می شویم.
اما غیر از این نثر زیبا، از آنجایی که بخش مربوط به اشکانیان را بیشتر می خواندم، به این فکر کردم که این شاهنشاهان چقدر پدر کشته اند و پسر سربه نیست کرده اند تا دمی در قدرت بمانند. کسی که بر پدر و پسر و برادر رحم نکند دیگر معلوم است بر سر رعیت بیچاره چه می آورد.
اما آنچه که به این کتاب ارزشی ویژه هم می دهد اینست که تاریخ زندگی مردم ما را در طول هزاره ها هم به بیان می آورد. تلاش برای بیرون کشیدن تارهای مشترک تاریخی که هنوز بر ما تنیده اند هم دردناک است و هم یک نوع کنجکاوی انسانی را ارضا می کند. تارهایی که بر ما تنیده اند، هنوز پس از هزاره ها و قرون
...
حکايت عبرت‌انگيز انسان طرازنوين