امروز می خواستم درباره ی سرمقاله شماره اول روزنامه تازه وارد «جمهوریت» بنویسم و تداخل مفاهیم جامعه مدنی با مفاهیم جامعه دینی، مشکلی که در چندین دهه ی معاصر گریبانگیر جنبش های مردمی در کشور ما بوده است. ولی در نگاهی به سایت صبحانه خبری دیدم درباره ی پایان کار یکی از وبلاگ نویسان، و فکری که مدتها ذهنم را به خود مشغول کرده بود و تنها یک بار با دوست خوب لیلا مطرح کرده بودم.
پدیده ی وبلاگ نویسی در کشور ما در مدت کوتاهی به صورت عجیبی رشد پیدا کرد. از شروع کار اولین وبلاگ نویس ها و وارد شدن واژه ای به نام وبلاگ تا رشد چندین هزار نفری آن مدت زیادی طول نکشید حتی شاید کمتر از یکسال. ولی ویژگی جامعه ی وبلاگ نویسان ما این بوده و هست که ناگهان بسیاری از افرادی که به نوعی به طور تخصصی و کاری با کامپیوتر سر و کار داشتند وبلاگ نویس شدند. این به هیچ وجه یک جنیه ی منفی نیست. به هر حال در جامعه ای مثل جامعه ی ایران که داشتن کامپیوتر و بالاتر از آن ارتباط با اینترنت هنوز همگانی نشده است، این خیلی هم غیر طبیعی نبود.
مشکل اینجاست که بسیاری از نویسندگان و صاحب نظران و قلم بدستان حرفه ای ما هنوز جایشان در وبلاگستان ایرانی خالی ست. بیشتر وبلاگ نویسان ما را دانشجویان رشته ی کامپیوتر تشکیل می داده اند و یا فارغ التحصیلان و علاقمندان این رشته. برای همین جای نوشته های خوب و پربار فرهنگی و ادبی و اجتماعی به گونه ای خالی بوده است.
به بسیاری از وبلاگ ها که سری بزنیم خیلی زود متوجه می شویم که کار نویسنده ی وبلاگ به گونه ای سرسری است و از پختگی و مطالعه ی لازم در موضوعی که می نویسد نشانه ی زیادی نیست. اما در همان زمان از بهترین قالب های html و گرافیک استفاده کرده است. کارهای زیاد فنی در صفحه اش انجام داده است و حتی در بسیاری موارد اینها را به گونه ای آورده است که مخصوصا به شما نشان داده شود.
دانستن این تکنیک ها چقدر هم خوب است اما باز مشکل ازآنجا آغاز می شود که وزنه ی نوشته هایی را که می کوشند فرهنگی و اجتماعی هم باشند، اینها سنگین می کنند ونه کسانی که مطالعه و تفکری در موضوع نوشته دارند و بحثی را مطرح می کنند.
تمام این نوشته ی بلند این را می خواهد بگوید که چقدر وبلاگستان ایرانی نیاز به افرادی مثل نویسنده ی خوابگرد دارد که کارشان و دغدغه شان در درجه ی اول همان موضوعاتی باشند که درباره شان می نویسند و نه فقط برای پر کردن فضای خالی یک قالب زیبا و با قابلیت های فراوان.
وارد شدن کسانی مانند روزنامه نگاران، و نویسندگانی مانند منیرو روانی پور و امثال اینها مژده بخش وبلاگستانی پر بارتر و با کیفیت تر را می داد. اما رفتن این گونه وبلاگ ها فقط کیسه ی نه چندان پر ما را تهی تر می کند.