18 تیر کم کم فرا می رسد و در رسانه های خارج از کشور تب و تاب خاصی به راه افتاده است. همه این رسانه ها از ضرورت بزرگداشت این روز می گویند. ولی در لابلای واژه هایشان می توان شنید و خواند که بدشان نمی آید در این روز شورشی بشود و به قول معروف «کوزه ای بشکند، آبی بریزد ...»
در سایت های خبری اینترنتی هم می توان خواند که حکومت هم از آنسو نیروهایش را بسیج کرده است مبادا صدایی از جایی بلند شود. وقایعی که در جامعه ی ایران می توانند صورت بگیرند غیر قابل پیش بینی هستند و این اساسی ترین نقطه ی ضعف جنبش آزادیخواهی مردم ایران است. نقطه ضعفی که بیش از صد سال است هر از چندی خودی می نمایاند و پس از دوره ای جوش و خروش، آرام پس می نشیند تا در جایی دیگر و زمانی دیگر سر بلند کند. در طول هفت و هشت سال گذشته بارها مطرح شد که جنبش مردمی بدون سازماندهی و تشکل عقیم می ماند، اما تازه اصلاح طلبان پس از گذشت دوره ی حکومتشان به این فکر افتاده اند. در اوج قدرت اصلاح طلبان، آقای بهزاد نبوی در نشریه ی آفتاب می نوشت که ما قادر نیستیم امروز 5000 نفر را به خیابان بیاوریم و کنترلشان کنیم.
امروز در بیشتر روزنامه های اصلاح طلب می توان خواند که اصلاح طلبان حکومتی در اتظار فرصتی هستند برای سازماندهی جنبش اصلاح طلبی مردم.
آیا واقعا مردم هنوز به اقدامات این اصلاح طلبان حکومتی دل بسته اند و یا این حرف ها برای اینست که روش کار خودشان را در برابر رقیب معین کرده باشند. انتخابات مجلس هفتم و آن تحصن پیش از آن که بدون پشتوانه ی مردمی هم شروع و تمام شد، نشان داد که اقبال چندانی در میان مردم ندارند.
من فکر می کنم بر خلاف آنچه در ظاهر جلوه می کند، موضوع این جنبش مردمی با تمام فراگیری آن به خاطر نارضایتی عمومی، بسیار پیچیده است. امیدهای فراوان و سرخوردگی ها و بی تفاوتی های پس از آن نشانه های خوبی نیستند.
این فکر برای بیان یک احساس یاس و ناامیدی نیست. فقط کوششی ست برای بیان چندجانبه بودن یک جنبش بدون سازمان و روحیه ی عصیان گری اجتماعی.