امشب دور تازه ی وبلاگ نویسی را شروع کرده ام. شروع خوشی نیست، اما باید نوشت.

فاجعه ی بم

مقامات رسمی می گویند دست کم 20000 نفر جان باخته اند و مثل همیشه گویا آمار واقعی بیشتر است. یک خواننده ی سایت بی بی سی می نویسد: «عمق فاجعه بيشتر از اين حرفهاست. بعضی از بيماران در راهروها و حياط بيمارستانهای کرمان و نيز در استاديوم سليمی کيای کرمان نيز که رو باز است، بستری شده اند و نيز عده ای را در بيمارستانی که تعطيل شده و در حال تخريب بود، بستری کرده اند. عمق فاجعه آنجاست که زخمی ها در شهر و روستاهای بم جان می دهند ولی وسيله نقليه کافی برای انتقال وجود ندارد.»
اکنون بدون شک لحظات درد و بهت است اما روزی باید پرسید که مسئول سازماندهی ساختار شهری در یک کشور زلزله خیز کیست؟ گویی که همین حالا هم دیر است. در ابتدا که درباره ی شیوه ی ساختمان سازی و ایمن سازی کاری نمی کنند و پس از آن وقتی فاجعه رخ داد سردرگمی و ناهماهنگی است و نبود امکانات.
امروز مسئول سازمان زلزله شناسی می گفت که با وجود هشدارها، برج ها بر روی گسل های فعال تهران بنا می شوند. سوداندوزی را مرزی نیست.