نمی توان درباره زلزله ی بم چیزی ننوشت. دست به قلم که می بری بی اختیار این فاجعه را در ذهن داری. بخصوص اینکه آمار کشته ها فزونی می گیرد و بسیار بیشتر آمار مجروحان و از همه دردناکتر تعداد کودکانی که در 12 - 10 ثانیه و ساعات پس از آن تمامی امیدهای زندگی را از دست داده اند و تازه از فردایی که جوشش احساسات ما کم می شود آنها هستند که باید تنها رودرروی بی رحمی های زندگی بایستند.
امروز استاندار تهران گفته است که در صورت وقوع زلزله ای مثل این در تهران «بزرگترین فاجعه ی تاریخ» شکل می گیرد و به ساختمان سازی و برج سازی بی رویه و بی برنامه اشاره داشته است.
آنچه جالب است اینکه همه از کاستیها می گویند و بی برنامگی ها ولی به شکل غریبی معلوم نمی شود که مسئولیتها با کیست. وقتی به گفته ها توجه می کنی فقط توصیف مشکل و درد را می شنوی و همه می گویند تا در واقع خود را تبرئه کرده باشند و از زیر بار مسئولیت شانه خالی کرده باشند.
یک نمونه : در تمامی این سالها این سوال برایم مطرح بوده است که چرا اصلاح طلبان برای اثبات حقانیت حرفشان به تهدید به «مناظره» متوسل می شوند. گویی میلیونها انسان به آنها رای داده اند تا با جناح راست به مناظره بنشینند. اگر قرار است حقیقتی روشن شود که معلوم بوده است مردم برای خواستهایشان رایشان را نه یکبار که حداقل سه بار داده اند و اصلاح طلبان باید در چارچوب قوانین مردمی و مترقی حقانیت خود را به کرسی بنشانند نه بر سر میز منظره در یک سالن دورافتاده ی دانشگاه در حضور 100 یا 300 نفر تماشاگر. من فکر میکنم مشکل صرف نظر از ساختار تقسیم قدرت در ایران به برداشت ما از مسئولیت ما نیز بر می گردد.
یا صحبتهای اصلاح طلبان و آقای خاتمی که در تمامی این سالها این را تکرار کردند که اگر ما کاری در خور رای مردم نمی کنیم و یا نمی توانیم بکنیم، توقع چندانی هم نباید داشت چرا که مردم انتظار کار قهرمانانه از ما دارند و بدا به حال ملتی که نیاز به قهرمان داشته باشد. اما در کنار اینها هیچگاه تلاشی برای زمینه سازی تشکیل نهادهای مدنی مردمی هم ایجاد نشد و آنچه را که بود از قبیل کانون نویسندگان، در زیر فشار بی امان قرار دادند. حالا چه برداشتی از آن سخنان زیبا می توان داشت؟