امروز بیشتر وقت به ساختن یک فلش مربوط به جمع آوری کمک برای زلزله زدگان بم گذشت. فلش را برای سایت جدید کمیته هماهنگی سازمانهای غیر دولتی زنان طراحی کرده ام که امیدوازم بشود بزودی ارسال کرد. صرف نظر از یک وظیفه ی انسانی در این لحظات درد و رنج، فکر می کنم لازم است که نهادهای غیر دولتی که بوسیله ی خودم مردم ایجاد می شوند تقویت بشوند. از این راه دور کار زیادی شاید از دست انسان بر نمی آید.
آمار تلفات ساعت به ساعت بالا می رود و صحبت از 30000 نفر می شود. گروههای متخصص بین المللی کشف زندگان از میان آوارها را از فرودگاه مهرآباد بازگردانده اند به کشورشان چرا که امیدی به زنده یافتن کسی از میان آوارها ندارند. در کنار همه ی اینها آنچه شاید بیش از همه رنج آور است وضعیت کودکان بی سرپرستی است که در خیابانهای بم آواره اند، بی هیچ تکیه گاه و سرپناهی. نگرانی ها از سوء استفاده و قاچاق این کودکان در رسانه های گروهی انعکاس پیدا کرده است. یک خانم خبرنگار امروز در رادیوی فرانسه از تعداد زیاد کودکان آواره خبر می داد و همچنین ناامنی فزاینده در منطقه.
آنچه کمتر از همه چیز شنیده می شود اینست که مسئول این عدم آمادگی و بی برنامگی، اجازه ساخت بی رویه شهری و عدم بکارگیری این همه تجربه های سنگین فجایع زلزله های گذشته کیست. همه از همبستگی پر شور مردمی حرف می زنند تا بی توجهی به مسئولیت خودشان را در طول همه ی این سالها به فراموشی بسپارند.
شاید همه اینها در این اوج احساسات و همدردی ها، حرفهایی اضافی برداشت شوند. اما همین حرفها نشان می دهد که ما از گذشته هیچ تجربه نگرفته ایم و همین، «دوباره و چند باره» موجب این تلفات و خرابیهاست.
در کنار همه ی خبرهای دلخراش انسانی، این خبر امیدوارکننده هم بود که امکان مرمت ارگ بم «درصورت تامین بودجه» و حتما مقدار بسیاری «درک مسئولیت» وجود دارد. گویا کشور مصر هم که تجربه زیادی در مرمت آثار باستانی دارد پیشنهاد کرده است با ایران همکاری کند.
مطالب در مورد انتخابات هم فراوان است که باید به وقت دیگری به آن پرداخت.