حساب شيرين عبادي براي کمک به زلزله زدگان

حساب شماره 8080 بانك صادرات ايران، شعبه ميدان اسدآبادی، كد شعبه: 1238


آمار کشته شدگان زلزله بم بالا می رود. بسرعت. من تعداد کشته شدگان را در بنری که ساخته ام دو بار تغییر داده ام. از 20000 به 25000 و سپس به 30000 و دور نیست که فردا باید آن را به 40000 برسانم. و دردآور است این تغییر دادن وقتی می دانی که از انسان می نویسی. و هر انسانی یک دنیاست.

کار جمع آوری کمک برای زلزله زدگان در خارج از کشور تا آنجا که من توانسته ام ببینم و بخوانم با سرعت جریان دارد. به نظر می رسد که بیشتر کمک ها از طریق حسابهایی انجام می شود که توسط نهادهای مردمی ایجاد شده اند و بیشترینشان از طریق حساب خانم عبادی. کانون نویسندگان ایران هم حسابی اعلام کرده است. من فکر می کنم شاید بهتر این می بود که روی همان حساب خانم عبادی پرداخت می شد. شاید بحث ها و تصمیماتی بوده است و آنها اینطور بهتر دانسته اند. از یاد نبریم که در نهادی مثل کانون نویسندگان افراد مسئولی چون علی اشرف درویشیان و محمود دولت آبادی و خانم سیمین بهبهانی نشسته اند. اما با این حال معتقدم که اعلام همان حساب خانم عبادی در داخل و خارج کشور، این اقدام مردمی را بیشتر تقویت می کرد.

امروز در خبرها بود که تمام کاندیداهای نهضت آزادی برای مجلس هفتم، در تهران از سوی هیئت اجرایی وزارت کشور رد صلاحیت شده اند. یک استثنا هم بود و آن یک نفر هم بطور علنی عضویت خودش را تکذیب کرده است !
همچنین همین هیئت ها ی اجرایی خانم زهره آقاجری را هم رد صلاحیت کرده اند. جالب اینست که این رد صلاحیت ها توسط هیئت های اجرایی وزارت کشور انجام می شود یعنی توسط بازوی اجرایی دولت اصلاحات ! و با توجه به قوانین جاری. آن طرح دیرهنگام تغییر قانون انتخابات هم هیچگاه جدی گرفته نشد و هر دو جناح به نحوی از کنار آن گذشتند.
از آویزان کردن شعار زیبای «ایران برای همه ایرانیان» در خیابانها سه چهار سالی بیشتر نمی گذرد. وقتی که نیروهای ملی-مذهبی و نهضت آزادی حتی توسط اصلاح طلبان غیرخودی به شمار می آیند، دیگر چه جای طرح شعار «برای همه ایرانیان»؟ و تازه ملی-مذهبی ها و نهضت آزادی تنها نزدیکترین بخش از دگراندیشان به جناح های حکومتی هستند. این فرهنگ منحط «خودی و غیر خودی» که از ابتدای انقلاب جا انداخته شد در ارکان اندیشه های اصلاح طلبان حکومتی جا خوش کرده است. آقایان خوب است به این اذعان کنند. اگر چه در عمل تا کنون جز این نکرده اند. مردم چه فکر می کنند جز اینکه این دو جناح فقط مشغول دست به دست کردن قدرت میان خودشان هستند؟ آیا همین باعث عدم شرکت مردم در انتخابات شوراها نبود؟
اگر واقعا خواهان شرکت مردم در انتخابات هستیم باید نشان دهیم که به نظر و اراده مردم در عمل و نه در قالب کلی بافی های جامعه شناسانه احترام می گذاریم. من فکر می کنم راه درست بررسی اصولی و ریشه ای ناکامی های مجلس ششم و عقیم ماندن و یا اصلا مطرح نشدن طرح های واقعا اصلاح طلبانه است. و همچنین فاصله گیری عملی و واقعی از «خودی و غیر خودی» کردن جامعه. به نظر می رسد مردم در انتخاباتی شرکت فعال خواهند داشت که بدانند به اراده ی آنها در عمل احترام گذاشته می شود.