حساب شيرين عبادي براي کمک به زلزله زدگان

حساب شماره 8080 بانك صادرات ايران، شعبه ميدان اسدآبادی، كد شعبه: 1238


سال نو میلادی 2004 حدود سه ساعت پیش آغاز شد. این سال برای همه ی دوستانی که این وبلاگ را می خوانند مبارک باشد.

سالی دیگر هم بر همه ی این سالهای دراز مهاجرت افزوده شد. دوری هست اما حس نزدیکی به دیار هم گویی با گذشت سالها فزونی می گیرد. شب سال نو امسال را به آرامی گذراندیم چرا که اندوه بم جایی برای بیرون رفتن و با دیگران بودن نگذاشت.

آمار کشته شدگان زلزله هم فزونی می گیرد هر چند گویا در ایران این آمار هم مثل هر چیز دیگر جنبه امنیتی به خود می گیرد. طبق خبر ایسنا «معاون سياسي امنيتي استانداري كرمان اعلام كرد آمار اجساد قربانيان دفن شده زلزله بم همان حدود 27 هزار نفر است.» در حالی که خبرگزاری ایلنا می نویسد: «عضو ستاد بحران مستقر در منطقه زلزله زده بم گفت:آخرين آماري كه در خصوص كشته‌‏شدگان زلزله به اين ستاد مخابره شده، بيش از 50 هزار نفر كشته است. به گزارش خبرنگار اعزامي ايلنا به بم، رضا رجايي، عضو ستاد بحران مستقر در بم خاطرنشان كرد: وزارت كشور و نهادهاي مسئول نمي توانند آمار دقيقي از ميزان كشته شدگان اعلام كنند.» آیا حالا باید منتظر جدل بر سر تعداد قربانیان هم بود؟

دیشب از انتخابات نوشتم و رد صلاحیت کاندیدا ها از سوی وزارت کشور دولت اصلاحات. امروز در خبرها آمده بود که صدای اعتراض نمایندگان مجلس و بویژه بهزاد نبوی هم بلند شده است.
اما جدا از رد صلاحیت ها و اعتراضات، بحث شرکت یا عدم شرکت در انتخابات همچنان داغ است. هم در داخل و هم در خارج از کشور. دلایل هم مختلف است. برخی که از اساس شرکت در انتخابات را تحریم کرده اند و افتخار می کنند که از پیش از روز 21 بهمن 57 هم تا کنون همه چیز را تحریم کرده اند ! این دسته می گویند که شرکت در انتخابات یعنی تحکیم سلطه ی حکومت برای 25 سال دیگر ! نمایندگان رسانه ای اینان از جار و جنجال کنندگان تلویزیون های لوس آنجلس تا تحلیل کنندگان «منطقی تر» مثل آقای مانوک خدابخشیان در رادیو صدای ایران هستند. این دسته اصولا جنبش اصلاحات را نه یک جنبش برآمده از خواست های انجام نیافته ی جامعه بلکه پروژه ی امنیتی های حکومتی می دانند. پروژه ی کسانی مانند سعید حجاریان و علوی تبار. اینان معتقدند که بگذار با عدم شرکت مردم، حکومت یکدست شود و مردم رو در روی رژیم قرا بگیرند و کار را یکسره کنند. در سال 1357 هم همه فکر می کردند کار را یکسره کرده اند. دیری نگذشت که همه به خامی این پندار پی بردند. ما یک بار دیگر به دور خودمان گردیده بودیم.
اما دیگرانی هم هستند که انتخابات را به عنوان یک اعتراض به نظارت استصوابی و عدم وجود یک انتخابات واقعی تحریم می کنند. در مقابل کسانی بر آن هستند (هم در داخل و هم در خارج) که نگران عدم شرکت مردم و در واقع در کنار ماندن مردم از صحنه ی سیاسی کشور هستند. بویژه انتخابات شوراها که نشان داد مثلا در تهران محافظه کاران حاکم مطلق شدند و تنها سهم مردم، محدودیت های بیشتر و از دست دادن همان چیزهای کوچکی بود که در انتخابات اول شوراها بدست آورده بودند. این نگرانی را مثلا در مقاله خانم شادی صدر می توانیم ببینیم.
البته کنار ماندن و منفعل ماندن مردم (ونه الزاما بی تفاوتی آنها) چیزی نیست که الزاما به ایجاد یک نظام مردم سالار بیانجامد. در بدترین حالت، منفعل شدن امروز می تواند به عصیانهای غیر قابل کنترل فردا بیانجامد.
مطرح کردن این مواضع برای نشان دادن اینست که مشکل امروز جامعه با یک تحریم و یا با یک شرکت حل نمی شود. لااقل من نمی توانم راه حل ساده ای پیدا کنم. البته می توان به ایده آلها تکیه زد و همه چیز را تحریم کرد. از سوی دیگر می توان بدون در نظر گرفتن ضعفهای اساسی و بسیار مهم اصلاح طلبان حکومتی بر شرکت در هر انتخاباتی پای فشرد و یکسره تکیه بر کج دار و مریز های این جناح زد. این کاری است که مثلا نشریه اینترنتی «پیک نت» می کند. هیچگاه ندیده ایم که سیاستهای پشت درهای بسته و بی عملی های اصلاح طلبان حکومت مورد انتقاد باشد. در این نشریه از درک این موضوع طفره رفته می شود که بار مسئولیت اصلاح طلبان در عقیم ماندن جنبش اصلاحات چندان سبک نیست.
شاید هنوز زود باشد که یکسره انتخابات را تحریم کرد یا بر شرکت گسترده بر آن پای فشرد.