حساب شيرين عبادي براي کمک به زلزله زدگان

حساب شماره 8080 بانك صادرات ايران، شعبه ميدان اسدآبادی، كد شعبه: 1238


موضوع انتخابات روز به روز داغتر می شود. خبرها هم یکی یکی می رسند. سایت بازتاب خبر از رد صلاحیت چهره های شناخته شده ی اصلاح طلبان حکومتی می دهد. بهزاد نبوی می گوید ستاد ضد اصلاحات را افشا می کند. که بیشتر به امتیاز گرفتن از حریف شبیه است وگرنه در موضوعات بسیار مهمتری مثل غارت منابع مالی مردم و آزادیهای سیاسی و اجتماعی فرصت برای اینگونه افشاگری ها اندک نبود، اگر بر حمایت عظیم مردمی تکیه می شد و نه بر مذاکرات پشت پرده و حرفهای دو پهلو.

فکر میکنم از حالا باید به پس از انتخابات اندیشید. محصول این انتخابات از دو حال خارج نیست: یا در بدترین حالت مجلس در قبضه ی محافظه کاران خواهد بود یا در بهترین حالت بعضی از اصلاح طلبان حکومتی از صافی ها می گذرند ولی باز اکثریت را محافظه کاران خواهند داشت. در هر دو صورت کاری از مجلس آینده بیشتر از مجلس کنونی بر نخواهد آمد. برای همین باید از هم اکنون به این اندیشید که از چه راههایی می توان برای ادامه ی راه اصلاحات و شرکت هر چه بیشتر مردم در سرنوشت خودشان کوشید.
در همین رابطه به نظر من خیلی از موافقان تحریم انتخابات فکر می کنند شرکت فعال در این انتخابات یعنی هواداری از گام های سست و اقدامات نه چندان قاطعانه و روزمره، آنچنان که تا حالا بوده است. در حالیکه باید مسئله را از این نظر دید که راه فعال کردن مردم در تعیین سرنوشت خود چیست؟ هیچ اقدام اجتماعی بدون حضور فعال مردم صورت نخواهد گرفت. و حضور عصیانگر مردم هم از سوی دیگر نتیجه اش برقراری دموکراسی و مردم سالاری نیست.
علی رغم همه ی ایده ال ها و انتظارات سرکوب شده، باید به این اندیشه در عمل رسید که برقراری مردم سالاری جز با حضور فعال مردم صورت نخواهد گرفت و این خود یک روند پیچیده ی اجتماعی است. مثلا باید دید که دستآورد قهر سیاسی مردم در انتخابات شوراها چه بوده است؟ شورای شهر تهران و بسیاری از شهرهای دیگر که یکسره در اختیار محافظه کاران هستند در همین مدت کوتاه اقدامات فراوانی برای محدودیت های بیشتر جوانان از دختر وپسر انجام داده اند، بویژه در فعالیتهای اجتماعی و فرهنگی. باید توجه داشت که همین مراکز فرهنگی می توانند محل رشد و تبادل افکار و ارتباطات اجتماعی جوانان باشند. اینکه قهر مردم موجب تعطیلی بسیاری از این مراکز شد دو عکس العمل به همراه دارد. انفعال و سرخوردگی جوانان و سپس عصیان. کدامیک از اینها می تواند در جهت خواسته های جوانان باشند؟
در آنسوی جایگاه مردم یک سیستم مافیایی پیچیده ی اقتصادی و سیاسی ایستاده است که این را بهتر از هر کس می داند که برقراری مردم سالاری یعنی پایان غارت و قدرت مطلقه. همه ی نشانه ها بر آن هستند که مطلوب ترین خواسته ی محافظه کاران دور نگهداشتن مردم از فعالیت اجتماعی و تکیه بر آن اقلیت 4-3 درصدی گوش به فرمان است. تجربه نشان داده است که محافظه کاران در عرصه ی بین المللی هم حاضر به دادن امتیازات فراوانی هستند و نیروهای خارجیی هم هستند که اصولا غلبه ی سیاست محافظه کاران را در جهت پیشرفت کار خودشان می بینند.
با اینحال من فکر می کنم برای تصمیم گرفتن به شرکت یا عدم شرکت در انتخابات هنوز زود است. موضوع اصلی این است که باید کاری کرد که محافظه کاران کمترین نفع را از سیاستهای انتخاباتی شان ببرند. موضوع، مردم و شرکت فعال آنها و خواست های آنهاست نه مماشات یا پای فشردن بر ایده آلها و واقعیت اجتماعی را ندیدن.

آیا می توان امروز و بویژه پس از انتخابات، امید به یک توافق جمعی و کار مشترک هواداران جمهوری مردم سالار در داخل و خارج کشور داشت؟ کاری که باید از مدتها پیش انجام می گرفت و هنوز شاید در بهترین حالت در ابتدای راه هستیم.