خبرهای مربوط به انتخابات و بخصوص تحصن نمایندگان مجلس تیترهای اصلی شده اند. اما نباید گذاشت که بم فراموش شود. نیازهای قربانیان فاجعه بم برای کمک سازماندهی شده کمتر نشده است. توجه ما کمتر شده است. گزارش خبرنگاران داخلی از آخرین وضعیت را در اینجا می توان خواند.

بعضی سخنرانی های نمایندگان متحصن در مجلس برای اعتراض به رد صلاحیتشان جالب است. اینان می خواهند به ترتیبی ثابت کنند که نماز و روزه شان ترک نمی شود و التزام عملی به دین و آیین شان دارند پس نباید رد صلاحیت می شده اند. گویا واقعا علت رد صلاحیتشان همین بوده است.
به نظر من باید صورت مسئله را طور دیگری مطرح کرد. نفس نظارت استصوابی و این سیاست تایید «خودی» ها از اساس با مردم سالاری تفاوت دارد. حالا اگر ما در این دوره «خودی» به حساب نیامده ایم پس باید «خودی» بودن خود را اثبات کنیم، این دیگر مردم سالاری نیست. این چانه زدن برای ماندن در قدرت است.
این تصور را بوجود آوردن که حالا اگر چند تن از ما یا همه ی ما بدلیل بعضی مصلحت اندیشی ها بتوانیم در انتخابات شرکت کنیم پس دموکراسی رعایت شده است، گویای این است که ما خواسته های مردم را نفهمیده ایم. مردم سالاری با «بودن یا نبودن من» تامین نمی شود. مردم سالاری حق «همه» ی مردم برای شرکت در سرنوشت خودشان است.

آقای علوی تبار هم از «جبهه ی وسیع دموکراسی» گفته است. آیا نمی توان انتظار داشت که جبهه ی مشارکت پس از 7-6 سال فعالیت عبارت های زیبای «ایران برای همه ی ایرانیان» و اینبار «جبهه ی وسیع دموکراسی» را معنی کند ؟

اما آقای علوی تبار حرف درستی هم زده اند: « بخشی از كسانی كه ذيل اصلاح‌‏طلبان قرارمي‌‏گيرند، مي‌‏خواهند از اعتبار در ارتباط‌‏شان بودن دائم با محافظه‌‏كاران و شيوه مماشات بهره بگيرند تا شايد جايی در قدرت داشته باشند. تجربه گذشته نشان داده است كه اين سياست محكوم به شكست است. نزديك شدن، تأييد و حرف های مورد قبول محافظه‌‏كاران را زدن، جز مخدوش‌‏كردن مرزها و ايجادمشكل معرفتی برای مردم چيزی به همراه ندارد. »