کم نیستند کسانی که موضوع تحصن نمایندگان را یک بازی و نمایش برای ایجاد شور و شوق مردم در انتخابات مجلس هفتم می دانند. اما این تحصن و ادامه ی آن کار را به جایی کشانده است که
بیش از هر از چیز کار چانه زنی های پشت پرده و به نحوی «از سر گذراندن این موج» را تقریبا نا ممکن کرده است. موضوع اینست که کار به جایی رسیده است که هیچ شکلی از کدخدامنشی نمی تواند کارساز باشد.
این تحصن نمایندگان، خواسته یا ناخواسته ساختار غیر دموکراتیک انتخابات را به چالش گرفته است. اصلاح طلبان به خوبی می دانند که با یک عقب نشینی در پی چانه زنی ها و تایید صلاحیت برخی از آنها، کار آنها دشوارتر می شود چرا که دغدغه عمومی در جامعه، تنها موضوع رد یا تایید صلاحیت چند اصلاح طلب نیست. فراموش نکنیم که مردم تجربه ی این چهارسال اخیر کار مجلس را دارند و می دانند که حتی یک اکثریت مطلق نمایندگان اصلاح طلب هم نتوانست کار زیادی برای آنها انجام دهد.
محافظه کاران هم تا حال مایل به عقب نشینی نیستند. از طرفی اقتدار آنها به چالش گرفته شده است و از سوی دیگر هنوز روی بی تفاوتی و دور ماندن مردم از آنچه می گذرد حساب می کنند.
اتفاقا هر چه می گذرد هم کار مصالحه های پشت پرده مشکل تر می شود، برای هر دو طرف.
دوراهی «جلب پشتیبانی مردم» یا «با سرافکندگی عقب نشینی کردن» گویا هر روز نزدیکتر می شود.
اما شاید هنوز هم تا غلبه بر بی تفاوتی یا حتی بدبینی مردم راه درازی مانده باشد. این راه دراز را خود اصلاح طلبان در طول این سالها ایجاد کرده اند.