صداقت. صداقت تاریخی. همه ی آنها که در عمل سیاسی و اجتماعی بوده اند و امروز می دانند که اشتباه کرده اند، این را باید با شفافیت به مردم بگویند. اگر اشتباه خود را روشن بگویی، بسیار مشکل است دوباره آن راه رفته را تکرار کردن.
چپ و راست، دموکرات و اصلاح طلب، اگر بپندارد که راه پیموده شده را به نقد کشیدن از وجهه ی امروز او در جامعه کم می کند، باید همین لحظات تاریخی را بیاد بیاورد که وجهه ی کاذب را پاییدنی نیست. اگر چه سالی، اما باز هم کوتاه.
شفافیت، اگر صداقتی باشد.
شاید این یک برداشت رمانتیک است ولی آن روش های «عملی» سابق هم جز لحظه ای در تاریخ نپاییدند و آنچه مانده، درد است و رنج و دور زدن دایره ی تکرار استبداد.
در پس چرخش بعدی تاریخ، چه منتظر ماست؟
من بیش از آنکه به چرخش بیندیشم به پس آن پیچ فکر می کنم. چرخش را خواهیم چرخید، دیر یا زود. اما پس از آن انتخاب ماست.