در جریان تحصن نمایندگان مجلس، عده ی قابل توجهی از آنها در صحبت هایشان بیشتر بر آن هستند که ثابت کنند مسلمانان مومنی هستند و نباید برای عدم التزام عملی به دین رد صلاحیت می شده اند. عده ای دیگر هم در حاشیه این تحصن بر این پای می فشرند که این برداشت آقایان محافظه کار از اسلام است که مشکل کار است و اگر ما برداشت دیگری از دین داشته باشیم، دیگر اینقدر در مورد مسلمانان دیگر سخت گیری نخواهیم کرد و برای حفظ قدرت در صدد حذف دیگران بر نخواهیم آمد.

من فکر می کنم این نوع برداشت در طول تاریخ 25 ساله ی پس از انقلاب نشان داده است که امور جامعه را به برداشت دینی روز وابسته کردن خواه نا خواه راه حل های عقلانی و مردم سالار را از صحنه ی زندگی اجتماعی مردم دور می کند.
تجربه ی این سالیان نشان داده است که دین را به محور اتحاد اجتماعی و اساس سیاست تبدیل کردن اولا به حذف عده ی بسیاری از شهروندان جامعه می انجامد، دوما عملا به حکومت نخبگان دینی می رسد و گردانندگی سیاست و مدیریت امور جامعه را نه یک امر تخصصی و علمی بر اساس انتخاب آزاد مردم بلکه یک امر تخصصی دینی می شمارد که از راست فهمان دینی بر می آید. حالا این راست فهمی در هر دوره ای رنگی به خود می گیرد. و از همه مهمتر راه را برای برون رفت جامعه از گفتمان برداشت دینی برای اداره ی اجتماع می گیرد. روند قانون گذاری را نه پیدا کردن علمی ترین و کاراترین راه ها بر پایه ی خرد جمعی بلکه بهترین برداشت و انطباق با امور دینی می داند.

مشکل امروز ما نه برداشت محافظه کاران از دین بلکه جا انداختن چنان ساختار سیاسی است که جامعه را به دو دسته ی خودی و خودی تقسیم کرده است و خودی ها با یک سری ارتباطات پیچیده و پنهان همه ی ابزارهای حکومتی را در دست دارند. تلاش برای تغییرات در جهت یک ساختار مردم سالار فقط با اصل قرار دادن خرد جمعی همه ی شهروندان جامعه کارایی پیدا می کند.

به نظر می رسد که جامعه عملا به این نتایج رسیده است. اگر صداقتی هست باید به این ندای جامعه برای جدا کردن برداشتهای مذهبی از امور مدیریت و سیاست گذاری جامعه پاسخ مثبت داد و برای شرکت فعالانه ی مردم در سرنوشت خودشان تلاش کرد. تاخیر انتخابات اگر برای خریدن وقت و فرصتی بیشتر برای چانه زنی های پشت پرده باشد فقط بر بدبینی و ناباوری های امروز مردم اضافه خواهد کرد، حتی اگر همه ی رد صلاحیت شدگان مجلس دوباره تایید شوند.