چیز زیادی برای نوشتن نیست جز اینکه انتشار فلش کودکان کار خستگی کار را از تن به در کرد و مهمتر از آن اینکه همانطور که قبلا هم نوشتم خوب است که صدای آدمی در این فضای مجازی گوشی برای شنیدن یافته است.

این روزها به خواند کتاب جدید دکتر آجودانی به نام «مشروطه ایرانی» مشغولم. می توان با همه ی نظرات نویسنده ی کتاب موافق نبود. من فکر می کنم همین که پژوهشگری «صورت مسئله» ها را طرح می کند جای خوشحالی دارد. کم کم باید بگیریم که دنبال پاسخها وقتی باید باشیم که پرسشها را بهتر و عمیق تردرک کرده باشیم. تا کنون پاسخهای تاریخی ما شاید به نوعی گردشی دایره وار به دنبال محور استبداد بوده است.
باید بیشتر درباره این کتاب نگاشت که سهم من به فرصتی دیگر خواهد بود.